Hoger beroep vreemdelingenbewaring ongegrond verklaard door RvS
ECLI:NL:RVS:2026:5248, Raad van State, 08-09-2026, BRS.26.004387
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 31 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een rechterlijke uitspraak die zijn vreemdelingenbewaring rechtmatig had geoordeeld. De appellant werd bijgestaan door een advocaat in Amsterdam. De kern van het geschil betrof de rechtmatigheid van de opgelegde vreemdelingenbewaring.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De Afdeling oordeelde dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en zag ook ambtshalve geen reden om de bewaring onrechtmatig te achten.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder nieuwe rechtsontwikkeling; de verkorte motivering impliceert dat de zaak geen bredere precedentwerking heeft.
Belangrijkste punten
- 1De Raad van State past artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: verkorte motivering omdat geen rechtseenheidsvragen spelen
- 2Geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht (conform HvJ EU 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243)
- 3Afdeling neemt motivering 7.2 van de rechtbank integraal over
- 4Ambtshalve toets levert evenmin grond op voor onrechtmatigheid van de vreemdelingenbewaring
- 5Geen proceskostenveroordeling voor de minister
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de verkorte-motiveringsregel van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en sluit aan bij het HvJ EU-arrest Remling inzake de afbakening van Unierechtelijke uitlegvragen in vreemdelingenbewaringszaken. Geen nieuwe rechtsnormen worden gesteld.
Praktische impact
De vreemdeling blijft in bewaring nu de rechtmatigheid daarvan in beide instanties is bevestigd. De proceskosten worden niet vergoed, wat voor de appellant een aanvullende financiële last kan betekenen.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenbewaringszaken bevestigt deze uitspraak dat de verkorte motiveringsregel regelmatig wordt toegepast wanneer geen principiële of Unierechtelijke vragen spelen, wat de doorlooptijd van dergelijke zaken beperkt.
Samenvatting
In deze zaak stelde een vreemdeling, bijgestaan door zijn advocaat mr. A.D. Kupelian te Amsterdam, hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De rechtbank had de vreemdelingenbewaring rechtmatig geoordeeld. De centrale juridische vraag was of de bewaring in strijd was met het recht en of de rechtbank tot een onjuist oordeel was gekomen. De Afdeling verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de aangevallen uitspraak. Zij overweegt dat de rechtbank terecht en op goede gronden heeft geoordeeld en neemt de motivering onder rechtsoverweging 7.2 van de rechtbankuitspraak integraal over. De Afdeling past vervolgens de verkorte-motiveringsregel van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 toe: het hogerberoepschrift bevat geen vragen die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven. Daarnaast zijn er geen vragen aan de orde over de uitleg of geldigheid van een bepaling van Unierecht, onder verwijzing naar het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). Ook ambtshalve ziet de Afdeling geen aanleiding om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is een standaardtoepassing van de vaste bewaringsjurisprudentie en de verkorte motiveringsregel, zonder dat nieuwe rechtsnormen worden geformuleerd. De praktische consequentie is dat de vreemdelingenbewaring van appellant in stand blijft.