Hoger beroep vreemdelingenbewaring ongegrond verklaard
ECLI:NL:RVS:2026:5243, Raad van State, 08-09-2026, BRS.26.004364
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 5 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. S.C. van Paridon, heeft hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn vreemdelingenbewaring. Hij betwist de rechtmatigheid van zijn bewaring. De minister is de verwerende partij.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De Afdeling oordeelt dat de rechtbank terecht en op goede gronden tot haar oordeel is gekomen, en ziet ook ambtshalve geen reden om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten.
Impactscore
LaagHet betreft een standaardtoepassing van de verkorte motiveringsgrond in een individuele bewaringszaak zonder nieuwe rechtsvragen; de uitspraak heeft nauwelijks precedentwerking buiten de concrete zaak.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling past de verkorte motiveringsgrond toe op basis van artikel 91 lid 2 Vw 2000, omdat het hogerberoepschrift geen vragen van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming bevat.
- 2Er zijn geen vragen aan de orde over de uitleg of geldigheid van Unierecht, conform het arrest Remling (HvJ EU 24 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:243).
- 3De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank (r.o. 2.5) volledig over.
- 4Ambtshalve toetsing levert evenmin een reden op om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de standaardtoepassing van de verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 in vreemdelingenbewaringszaken en sluit aan bij het recente Remling-arrest van het HvJ EU over de Unierechtelijke toetsingsplicht.
Praktische impact
De vreemdeling krijgt geen gelijk en de bewaring wordt niet onrechtmatig geacht; er volgt geen schadevergoeding of invrijheidstelling op basis van deze procedure. De minister draagt geen proceskosten.
Onderwerp-impact
Voor vreemdelingen in bewaring bevestigt deze uitspraak dat de Afdeling bij afwezigheid van principiële rechtsvragen de rechtbankuitspraak zonder verdere motivering kan bevestigen, wat de drempel voor succesvolle hoger beroepen in bewaringszaken hoog houdt.
Samenvatting
In deze zaak heeft een vreemdeling hoger beroep ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank, waarbij de rechtmatigheid van zijn vreemdelingenbewaring centraal stond. De vreemdeling werd bijgestaan door mr. S.C. van Paridon, advocaat te Rotterdam. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank bevestigd. Daartoe overweegt de Afdeling dat de rechtbank terecht en op goede gronden tot haar oordeel is gekomen, en neemt zij de motivering uit rechtsoverweging 2.5 van de aangevallen uitspraak volledig over. Voor een verdere inhoudelijke motivering ziet de Afdeling geen aanleiding, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Dit is de grondslag voor de zogeheten verkorte afdoening als bedoeld in artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Daarnaast zijn er geen vragen aan de orde over de uitleg of geldigheid van een bepaling van Unierecht, zoals vereist op grond van het recente arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). Ambtshalve heeft de Afdeling eveneens getoetst of er redenen zijn om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten. Ook dit levert geen grond op voor vernietiging. De vreemdeling blijft dus in bewaring en ontvangt geen schadevergoeding. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De zaak is enkelvoudig afgedaan door mr. M.J.M. Ristra-Peeters.