Overdracht asielzoeker aan Frankrijk ondanks familiescheiding bevestigd
ECLI:NL:RVS:2026:5231, Raad van State, 04-09-2026, BRS.26.004250
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 29 mei 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Kern van de zaak
Een asielzoeker in Nederland verzet zich tegen overdracht aan Frankrijk op grond van de Dublinverordening. Zij voert aan dat haar dochter en minderjarig kleinkind, die medische problemen hebben, ook een asielaanvraag in Nederland hebben gedaan. De minister ziet geen aanleiding de asielaanvraag in Nederland te behandelen.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De Raad van State oordeelt dat de minister deugdelijk heeft gemotiveerd dat de familieomstandigheden (dochter en kleinkind in Nederland met medische problematiek) geen bijzondere individuele omstandigheden opleveren die de overdracht aan Frankrijk onevenredig hard maken.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele Dublinzaak zonder nieuwe rechtsvragen; de uitspraak past bestaande jurisprudentie toe en bevat geen principiële overwegingen. De vereenvoudigde afdoening via art. 91 lid 2 Vw 2000 onderstreept het routinematige karakter.
Belangrijkste punten
- 1Overdracht aan Frankrijk op grond van de Dublinverordening blijft gehandhaafd ondanks familiescheiding van dochter en minderjarig kleinkind.
- 2Medische problematiek van familieleden in Nederland levert op zichzelf geen bijzondere individuele omstandigheden op die overdracht onevenredig hard maken.
- 3Hoger beroep vereist geen nadere motivering omdat het geen rechtseenheidsvragen of Unierechtelijke uitlegvragen bevat (art. 91 lid 2 Vw 2000).
- 4Het Hof van Justitie-arrest Remling (ECLI:EU:C:2026:243) wordt toegepast als maatstaf voor de vraag of Unierechtelijke vragen om beantwoording vragen.
- 5Minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de hoge drempel voor het aannemen van bijzondere individuele omstandigheden die Dublintransfer blokkeren, ook bij aanwezigheid van familieleden met medische problemen in Nederland. De vereenvoudigde motiveringsplicht ex art. 91 lid 2 Vw 2000 wordt opnieuw toegepast in combinatie met het recente Remling-arrest.
Praktische impact
Appellant wordt overgedragen aan Frankrijk en raakt gescheiden van haar dochter en minderjarig kleinkind in Nederland. Familiebanden en medische problematiek van derden zijn onvoldoende om overdracht te blokkeren zonder nader onderbouwd individueel belang.
Onderwerp-impact
In asielzaken met Dublinclaims biedt de aanwezigheid van familie in Nederland met medische klachten geen automatische bescherming tegen overdracht; een specifieke en individueel onderbouwde hardheidsgrond blijft vereist.
Samenvatting
In deze zaak staat de overdracht van een asielzoeker aan Frankrijk centraal op grond van de Dublinverordening. Appellant had in Nederland een asielaanvraag ingediend, maar de minister weigerde deze in behandeling te nemen omdat Frankrijk verantwoordelijk is voor de behandeling ervan. De rechtbank had de minister daarin gevolgd, waarna appellant in hoger beroep ging bij de Raad van State en tevens een voorlopige voorziening vroeg om de overdracht te blokkeren. In hoger beroep voerde appellant aan dat haar dochter en minderjarig kleinkind ook asielaanvragen in Nederland hebben ingediend en medische problemen hebben. Zij betoogde dat overdracht aan Frankrijk gelet op deze familieomstandigheden onevenredig hard zou zijn. De voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verwerpt dit betoog. Hoewel erkend wordt dat een scheiding van dochter en kleinkind vervelend is, vormen deze omstandigheden op zichzelf geen bijzondere individuele omstandigheden die de overdracht onevenredig hard maken. De minister heeft zijn besluit naar het oordeel van de Raad deugdelijk gemotiveerd. De Raad past de vereenvoudigde motiveringsregel van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 toe: het hogerberoepschrift bevat geen vragen die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden. Ook levert het geen vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht, mede gelet op het recente arrest van het Hof van Justitie in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard, de uitspraak van de rechtbank bevestigd en het verzoek om voorlopige voorziening afgewezen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De zaak illustreert dat de drempel voor het aannemen van uitzonderlijke omstandigheden die een Dublintransfer blokkeren hoog blijft, ook bij aanwezigheid van kwetsbare familieleden in Nederland.