Hoger beroep grensdetentie vreemdeling ongegrond verklaard

Samenvatting

In deze zaak heeft een vreemdeling hoger beroep ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank, die zijn grensdetentie rechtmatig had bevonden. Tegelijkertijd verzocht hij de voorzieningenrechter een voorlopige voorziening te treffen om de detentie te schorsen. De voorzieningenrechter van de Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard op grond van de verkorte afdoeningsprocedure van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Dit artikellid maakt het mogelijk om een hoger beroep zonder nadere motivering af te doen indien het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Dat was hier het geval. De Afdeling heeft de motivering van de rechtbank, neergelegd in overwegingen 6 en 7 van de aangevallen uitspraak, volledig overgenomen. Daarnaast is getoetst of er vragen spelen over de uitleg of geldigheid van Unierecht, hetgeen relevant is na het arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). Ook dat bleek niet het geval. Ambtshalve heeft de voorzieningenrechter evenmin aanleiding gevonden om de grensdetentie onrechtmatig te achten. Als gevolg hiervan is ook het verzoek om een voorlopige voorziening afgewezen, aangezien dit verzoek het lot van het hoger beroep volgt. De minister behoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is een standaard verkorte afdoening in het vreemdelingenrecht en heeft geen zelfstandige precedentwerking, maar illustreert de toepassing van het recente Remling-arrest als toetsingskader bij de beoordeling of Unierechtelijke vragen spelen.