Vreemdeling krijgt schorsing uitzetting in afwachting hoger beroep
ECLI:NL:RVS:2026:5219, Raad van State, 07-09-2026, BRS.26.004320
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 10 april 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft bij de voorzieningenrechter van de Raad van State een voorlopige voorziening gevraagd om uitzetting te voorkomen totdat op zijn hoger beroep is beslist. Daarnaast verzocht hij om opvang en verstrekkingen gedurende de procedure.
Beslissing van de rechter
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening toe: de vreemdeling mag niet worden uitgezet totdat op het hoger beroep is beslist. De minister wordt veroordeeld in de proceskosten van € 934,00. De doorslaggevende reden is gelegen in de door verzoeker aangevoerde omstandigheden, die voldoende grond bieden voor een schorsende voorziening conform vaste jurisprudentie (RvS 20 februari 2019).
Impactscore
LaagHet betreft een procedurele voorlopige voorzieningsbeslissing in een individuele zaak zonder nieuwe rechtsvragen; de uitspraak volgt uitdrukkelijk een bestaande vaste lijn en heeft geen precedentwerking buiten de concrete zaak.
Belangrijkste punten
- 1Voorzieningenrechter schorst uitzetting totdat hoger beroep is beslist
- 2Verzoek om opvang en verstrekkingen is mede ingediend maar inhoudelijke beoordeling daarvan blijkt niet expliciet uit de beslissing
- 3Beslissing steunt op vaste lijn uit RvS-uitspraak van 20 februari 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:457)
- 4Minister van Asiel en Migratie wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van € 934,00
- 5De uitspraak betreft een voorlopige voorziening en heeft geen definitief karakter
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande praktijk waarbij de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak op grond van de vaste lijn uit 2019 relatief snel een schorsende voorziening treft in vreemdelingenzaken hangende hoger beroep. Er worden geen nieuwe rechtsnormen gevestigd.
Praktische impact
De vreemdeling mag vooralsnog in Nederland blijven en dreigt niet onmiddellijk te worden uitgezet; de minister moet de proceskosten dragen. De uitkomst van de bodemprocedure in hoger beroep blijft bepalend voor de uiteindelijke verblijfsstatus.
Onderwerp-impact
In de context van asiel en migratie bevestigt deze uitspraak dat verzoeken om een schorsende voorziening hangende hoger beroep kans van slagen hebben wanneer voldoende gronden worden aangevoerd, hetgeen relevant is voor de praktijk van vreemdelingenadvocatuur.
Samenvatting
In deze zaak heeft een vreemdeling de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verzocht om een voorlopige voorziening te treffen, inhoudende dat hij niet wordt uitgezet voordat op zijn ingestelde hoger beroep is beslist. Tevens verzocht hij om opvang en verstrekkingen gedurende die periode. De voorzieningenrechter heeft het verzoek om schorsing van de uitzetting toegewezen. Daartoe werd verwezen naar de vaste lijn die de Afdeling heeft uitgezet in haar uitspraak van 20 februari 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:457), op grond waarvan bij voldoende aangevoerde omstandigheden een voorlopige voorziening wordt getroffen. De voorzieningenrechter oordeelt dat hetgeen verzoeker heeft aangevoerd daartoe aanleiding geeft, zonder dat de uitspraak een uitgebreide inhoudelijke motivering bevat — wat gebruikelijk is bij dit type spoedbeslissingen. De minister van Asiel en Migratie wordt veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten van verzoeker tot een bedrag van € 934,00, volledig toe te rekenen aan beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De beslissing heeft een voorlopig en conservatoir karakter: zij schort de uitzetting op totdat de Afdeling in de bodemprocedure van het hoger beroep uitspraak doet. Over de gevraagde opvang en verstrekkingen laat de gepubliceerde tekst van de uitspraak geen expliciete beslissing zien, hetgeen mogelijk wijst op een onvolledige weergave of een impliciete afwijzing. Juridisch gezien introduceert de uitspraak geen nieuwe normen en heeft zij beperkte precedentwerking. Voor de betrokken vreemdeling biedt zij echter directe en wezenlijke bescherming tegen dreigende uitzetting gedurende de lopende procedure.