Hoger beroep grensdetentie asielzoeker ongegrond verklaard

Samenvatting

In deze zaak had een asielzoeker hoger beroep ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over de rechtmatigheid van zijn grensdetentie in het kader van de asielgrensprocedure. De kern van het geschil betrof de toepassing van de lichter-middel-beoordeling bij grensdetentie zoals bedoeld in de Vreemdelingenwet 2000. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank bevestigd. Daarbij is gebruik gemaakt van de verkorte afdoeningsprocedure op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000: omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden, behoeft het oordeel geen verdere motivering. Bepalend voor deze afdoening is dat de relevante rechtsvraag — over de toepassing van de asielgrensprocedure en de omvang van de lichter-middel-beoordeling in grensdetentiezaken — reeds was beantwoord in een eerdere Afdelingsuitspraak van 2 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5077). In die uitspraak heeft de Afdeling ook gemotiveerd waarom zij geen aanleiding ziet prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De onderhavige zaak biedt geen reden hiervan af te wijken. Daarnaast constateert de Afdeling ambtshalve dat er geen grond bestaat om de grensdetentie onrechtmatig te achten. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak illustreert de werking van het vreemdelingenrechtelijke filtermechanisme van artikel 91 lid 2 Vw 2000, waarmee de Afdeling repetitieve zaken zonder nieuwe rechtsvragen efficiënt kan afdoen. De inhoudelijke norm voor grensdetentiezaken is hiermee vastgelegd in de uitspraak van 2 september 2026.