Asielverzoek afgewezen: vrees voor vervolging niet aannemelijk
ECLI:NL:RVS:2026:5202, Raad van State, 04-09-2026, BRS.26.004148
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 15 april 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, opnieuw afgewezen.
Kern van de zaak
Een asielzoeker tekende hoger beroep aan bij de Raad van State tegen de afwijzing van zijn asielverzoek door de rechtbank. Hij stelde een gegronde vrees voor vervolging te hebben, maar kon dit niet aannemelijk maken. Tevens vroeg hij een voorlopige voorziening aan om uitzetting te voorkomen.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat appellant zijn gestelde vrees voor vervolging niet aannemelijk heeft gemaakt en de inhoudelijke beoordeling van de verklaringen en landeninformatie door de rechtbank niet heeft betwist.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele asielzaak die wordt afgedaan met een verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000; er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord en de uitspraak heeft geen bredere precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Appellant heeft zijn gestelde vrees voor vervolging niet aannemelijk gemaakt op basis van eigen verklaringen, landeninformatie en dossier.
- 2De rechtbank en de minister hebben een individuele, concrete en objectieve beoordeling gemaakt van de gegronde vrees voor vervolging.
- 3Appellant betwistte de inhoudelijke beoordeling van verklaringen en landeninformatie niet, waardoor het hoger beroep inhoudelijk zwak stond.
- 4Prejudiciële vragen aan het HvJ EU worden niet gesteld, omdat beantwoording van de algemeen juridische vragen niet noodzakelijk is voor de oplossing van de zaak (Cilfit-doctrine).
- 5De zaak valt onder artikel 91 lid 2 Vw 2000 (verkorte motivering), omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat van belang voor rechtseenheid of rechtsontwikkeling.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 voor verkorte afdoening en de Cilfit-doctrine voor het niet stellen van prejudiciële vragen bij niet-noodzakelijke rechtsvragen. Er wordt geen nieuw recht gesteld.
Praktische impact
Voor appellant betekent de uitspraak dat zijn asielverzoek definitief is afgewezen en hij geen verder verblijf in Nederland kan afdwingen; de voorlopige voorziening die uitzetting kon tegenhouden, is eveneens afgewezen.
Onderwerp-impact
In asielzaken benadrukt deze uitspraak dat een asielzoeker zijn vrees voor vervolging concreet en individueel aannemelijk moet maken; het niet betwisten van de inhoudelijke beoordeling is fataal voor het slagen van het hoger beroep.
Samenvatting
In deze zaak heeft de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 4 september 2026 uitspraak gedaan in het hoger beroep van een asielzoeker tegen de afwijzing van zijn asielverzoek. Appellant had zowel hoger beroep ingesteld als een verzoek om een voorlopige voorziening ingediend om uitzetting hangende de procedure te voorkomen. De centrale juridische vraag was of appellant een gegronde vrees voor vervolging had aangetoond in de zin van de Vreemdelingenwet 2000, en of de rechtbank een toereikende individuele beoordeling had verricht. Appellant betoogde dat de beoordeling onvoldoende individueel, concreet en objectief was geweest, maar betwistte de inhoudelijke beoordeling van zijn eigen verklaringen en de toegepaste landeninformatie niet. De voorzieningenrechter oordeelde dat het hoger beroep ongegrond is. De rechtbank had op basis van de verklaringen van appellant, relevante landeninformatie, het dossier en het verhandelde ter zitting terecht geconcludeerd dat appellant zijn gestelde vrees voor vervolging niet aannemelijk had gemaakt. Nu appellant de inhoudelijke beoordeling niet had aangevochten, bestond er geen grond voor vernietiging van de aangevallen uitspraak. Daarnaast overwoog de voorzieningenrechter dat de door appellant opgeworpen meer algemeen juridische vragen over de invulling van 'gegronde vrees voor vervolging' en de onderzoeksplicht van de rechter niet beantwoord hoefden te worden voor de oplossing van dit geschil. Mede op grond van de Cilfit-doctrine bestond er geen aanleiding prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie te stellen. De zaak is afgedaan met een verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid of rechtsontwikkeling beantwoording behoeven. De voorlopige voorziening werd eveneens afgewezen en proceskosten worden niet vergoed.