Hoger beroep vreemdeling over SIS-signalering ongegrond verklaard

Samenvatting

In deze zaak stelde een vreemdeling, bijgestaan door een advocaat uit Den Haag, hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De zaak draaide om een SIS-signalering inzake terugkeer en de vraag of de vreemdeling beschikte over een andere toestemming tot verblijf in Portugal in de zin van artikel 6, tweede lid, van de Terugkeerrichtlijn, alsmede de toepassing van het evenredigheidsbeginsel in dat verband. De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. Daarbij maakte de Afdeling gebruik van de verkorte motiveringsregeling van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000, op grond waarvan een nadere motivering achterwege kan blijven als het hogerberoepschrift geen vragen oproept die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling stelde vast dat de relevante rechtsvragen over artikel 6 lid 2 van de Terugkeerrichtlijn en het evenredigheidsbeginsel in relatie tot SIS-signaleringen reeds waren beantwoord in een eerdere uitspraak van 17 juli 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4177). Het hogerberoepschrift gaf geen aanleiding om in dit concrete geval tot een ander oordeel te komen. Evenmin werden vragen opgeroepen over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen, overeenkomstig de criteria die het Hof van Justitie formuleerde in het Remling-arrest van 24 maart 2026. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft een beperkte zelfstandige juridische betekenis en dient primair ter afsluiting van de individuele procedure.