Hoger beroep vreemdelingenbewaring niet-ontvankelijk wegens motiveringsgebrek
ECLI:NL:RVS:2026:5117, Raad van State, 02-09-2026, BRS.26.004214
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 30 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling stelde hoger beroep in tegen een rechterlijke uitspraak over zijn bewaring. De appellant legde echter niet uit waarom de uitspraak van de rechtbank onjuist zou zijn. De zaak betreft vreemdelingenbewaring op grond van de Vreemdelingenwet 2000.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is niet-ontvankelijk verklaard. De doorslaggevende reden is dat appellant op grond van artikel 85 Vw 2000 verplicht is te motiveren waarom de uitspraak van de rechtbank onjuist is, en hij dit heeft nagelaten. De Afdeling zag ook ambtshalve geen reden de bewaring onrechtmatig te achten.
Impactscore
LaagDe uitspraak bevestigt uitsluitend bestaande, vaste rechtspraak over de ontvankelijkheidsvereisten van artikel 85 Vw 2000 en heeft geen precedentwerking of nieuwe juridische betekenis.
Belangrijkste punten
- 1Artikel 85 Vw 2000 vereist dat de appellant in hoger beroep aangeeft waarom de uitspraak van de rechtbank onjuist is.
- 2Bij gebreke van een deugdelijke motivering is het hoger beroep niet-ontvankelijk, zonder inhoudelijke beoordeling.
- 3De Afdeling heeft ambtshalve getoetst of de bewaring onrechtmatig was en geen grond daarvoor gevonden.
- 4Geen proceskostenveroordeling voor de minister.
- 5De zaak is enkelvoudig behandeld, wat gebruikelijk is bij routinematige vreemdelingenbewaring-zaken.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat artikel 85 Vw 2000 een strikte motiveringsverplichting in hoger beroep oplegt, zonder welke de Afdeling niet toekomt aan inhoudelijke beoordeling. Dit is staande jurisprudentie zonder nieuwe rechtsontwikkeling.
Praktische impact
Voor vreemdelingen in bewaring betekent dit dat een hoger beroep zonder concrete grieven tegen de rechtbankuitspraak kansloos is en proceskosten aan advocaten onnodig maakt. De bewaring blijft rechtmatig geacht.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenbewaringszaken onderstreept deze uitspraak het belang van gedegen procesvoering: een niet-gemotiveerd hoger beroep biedt geen bescherming tegen voortdurende bewaring.
Samenvatting
In deze zaak stelde een vreemdeling hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn vreemdelingenbewaring. De appellant werd bijgestaan door een advocaat in Nieuw-Vennep, maar het hogerberoepschrift bevatte geen enkele toelichting op de vraag waarom de uitspraak van de rechtbank onjuist zou zijn. De centrale juridische vraag was of het hoger beroep ontvankelijk was gelet op de motiveringsverplichting van artikel 85 van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Op grond van dit artikel dient een appellant in hoger beroep uiteen te zetten welke grieven hij heeft tegen de bestreden uitspraak. Zonder een dergelijke motivering is de Afdeling niet in staat een inhoudelijk oordeel te geven. De Afdeling verklaarde het hoger beroep niet-ontvankelijk, omdat appellant volledig heeft nagelaten te onderbouwen waarom de rechtbankuitspraak niet juist zou zijn. Naast deze formele toets heeft de Afdeling ook ambtshalve beoordeeld of er aanleiding was de bewaring onrechtmatig te achten. Dat was niet het geval. De minister behoeft dan ook geen proceskosten te vergoeden. Deze uitspraak is een routinematige toepassing van vaste jurisprudentie en heeft geen zelfstandige precedentwaarde. Zij illustreert echter wel het praktische belang van adequaat procesrecht in vreemdelingenbewaringszaken: een hoger beroep dat geen inhoudelijke grieven bevat, biedt de vreemdeling geen rechtsbescherming en leidt enkel tot een niet-ontvankelijkverklaring. Voor de praktijk is de boodschap helder: een advocaat dient bij het instellen van hoger beroep altijd concrete bezwaren tegen de uitspraak te formuleren, bij gebreke waarvan het beroep zonder meer strandt.