Asielaanvraag Sri Lankaan ongegrond wegens ongeloofwaardige verklaringen
ECLI:NL:RVS:2026:5115, Raad van State, 02-09-2026, BRS.26.004430
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 9 april 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een Sri Lankaanse asielzoeker stelt dat hij persoonlijk in de negatieve belangstelling van de Sri Lankaanse autoriteiten is komen te staan vanwege zijn weigering zand te leveren. De minister achtte zijn asielrelaas ongeloofwaardig. Appellant vecht dit oordeel aan bij de Raad van State en verzoekt tevens om een voorlopige voorziening.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat de minister deugdelijk heeft gemotiveerd dat de verklaringen van appellant geen samenhangend en aannemelijk geheel vormen, waarbij alle relevante feiten en omstandigheden in onderlinge samenhang zijn beoordeeld.
Impactscore
LaagHet betreft een zaakspecifieke toepassing van bestaand asielrecht zonder nieuwe rechtsnormen; de verkorte afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 illustreert het routinematige karakter van de uitspraak.
Belangrijkste punten
- 1De minister heeft de asielaanvraag terecht afgewezen op basis van een deugdelijk gemotiveerde ongeloofwaardigheidsbeoordeling.
- 2Het ontbreken van documenten was niet dragend voor het standpunt van de minister; alle feiten en omstandigheden zijn in samenhang bezien.
- 3De vraag of het toegepaste toetsingskader in overeenstemming is met Unierechtelijke verplichtingen hoeft niet te worden beantwoord voor de beslechting van het geschil.
- 4Geen aanleiding voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie, conform de Cilfit-doctrine.
- 5Artikel 91, tweede lid, Vw 2000 maakt verkorte afdoening mogelijk: geen vragen die rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming vereisen.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt het bestaande toetsingskader voor geloofwaardigheidsbeoordeling in asielzaken en laat zien dat de Cilfit-doctrine ruimte biedt om prejudiciële vragen achterwege te laten wanneer beantwoording niet noodzakelijk is voor de zaak. Er worden geen nieuwe rechtsnormen gesteld.
Praktische impact
Voor appellant betekent de uitspraak dat zijn verblijfsstatus ongewijzigd blijft en dat zijn verzoek om schorsing van het besluit is afgewezen, zodat uitzetting doorgang kan vinden. De minister wordt niet veroordeeld in de proceskosten.
Onderwerp-impact
In asielzaken betreffende Sri Lankaanse staatsburgers bevestigt deze uitspraak dat een weigering een specifieke dienst te verlenen (zandlevering) op zichzelf onvoldoende grond is voor geloofwaardige persoonlijke vervolging, zonder nadere onderbouwing.
Samenvatting
In deze zaak heeft de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 2 september 2026 uitspraak gedaan in het hoger beroep van een Sri Lankaanse asielzoeker tegen de afwijzing van zijn asielaanvraag. De appellant stelde dat hij persoonlijk in de negatieve belangstelling van de Sri Lankaanse autoriteiten was komen te staan na zijn weigering zand te leveren, en dat de minister bij de geloofwaardigheidsbeoordeling ten onrechte onvoldoende rekening had gehouden met het ontbreken van documenten en het Unierechtelijke vereiste om alle feiten en omstandigheden in onderlinge samenhang te bezien. De Raad van State oordeelt dat het hoger beroep ongegrond is. De minister heeft volgens de rechtbank én de Afdeling deugdelijk gemotiveerd dat de verklaringen van appellant geen samenhangend en aannemelijk geheel vormen. Daarbij was het ontbreken van documenten niet de dragende grond voor de ongeloofwaardigheidsbeoordeling; de minister heeft wél alle relevante feiten en omstandigheden in samenhang bezien en getoetst aan de beschikbare landeninformatie. De door appellant opgeworpen Unierechtelijke vraag over het toegepaste toetsingskader hoeft niet te worden beantwoord voor de beslechting van het geschil. Conform de Cilfit-rechtspraak van het Hof van Justitie bestaat er dan ook geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen. De uitspraak wordt verder niet gemotiveerd op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000, nu het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden. De aangevallen uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd en het verzoek om een voorlopige voorziening wordt afgewezen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft een beperkte juridische impact en betreft een routinematige bevestiging van het bestaande asielrechtelijke toetsingskader.