Uitzetting vreemdeling geschorst in afwachting hoger beroep
ECLI:NL:RVS:2026:5112, Raad van State, 02-09-2026, BRS.26.004220
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 3 juli 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft de voorzieningenrechter van de Raad van State verzocht om een voorlopige voorziening: hij wil niet worden uitgezet voordat op zijn hoger beroep is beslist en verzoekt tevens om opvang en verstrekkingen.
Beslissing van de rechter
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening toe: de vreemdeling mag niet worden uitgezet totdat op het hoger beroep is beslist. De minister van Asiel en Migratie wordt veroordeeld in de proceskosten van € 934,00. De doorslaggevende reden is gelegen in hetgeen is aangevoerd, waarop de voorzieningenrechter aanleiding ziet tot het treffen van een voorlopige voorziening conform vaste jurisprudentie (RvS 20 februari 2019, ECLI:NL:RVS:2019:457).
Impactscore
LaagHet betreft een routinematige voorzieningenuitspraak in een individuele vreemdelingenzaak zonder nieuwe rechtsvragen of beleidsmatige betekenis; de motivering is beknopt en verwijst enkel naar vaste jurisprudentie.
Belangrijkste punten
- 1Voorlopige voorziening toegewezen: uitzetting van verzoeker geschorst tot beslissing op hoger beroep
- 2Het verzoek om opvang en verstrekkingen maakt ook deel uit van het verzoek, hoewel niet expliciet toegewezen in het dictum
- 3De voorzieningenrechter verwijst naar vaste lijn (RvS 20 februari 2019, ECLI:NL:RVS:2019:457) als grondslag voor toewijzing
- 4Minister van Asiel en Migratie wordt veroordeeld tot proceskosten van € 934,00 wegens beroepsmatige rechtsbijstand
- 5De uitspraak bevat een beperkte motivering; de feitelijke gronden van het hoger beroep zijn niet kenbaar uit de beschikbare tekst
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste praktijk dat de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak een schorsing van uitzetting kan gelasten in afwachting van een hoger beroepsprocedure in vreemdelingenzaken. Er worden geen nieuwe rechtsnormen gesteld.
Praktische impact
De vreemdeling is beschermd tegen uitzetting gedurende de hoger beroepsprocedure en krijgt daarmee de facto een verblijfstitel ad interim. De minister dient de proceskosten te vergoeden.
Onderwerp-impact
In het vreemdelingenrecht bevestigt deze uitspraak dat een beroep op een voorlopige voorziening een effectief middel blijft om uitzetting te voorkomen in de periode dat een hoger beroep loopt.
Samenvatting
In deze zaak verzocht een vreemdeling de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State om een voorlopige voorziening te treffen, inhoudende dat hij niet zou worden uitgezet voordat op zijn ingestelde hoger beroep was beslist, en dat hij recht zou hebben op opvang en verstrekkingen. De voorzieningenrechter heeft het verzoek toegewezen en bepaald dat de vreemdeling niet mag worden uitgezet totdat op het hoger beroep is beslist. De minister van Asiel en Migratie wordt veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten ten bedrage van € 934,00, geheel toe te rekenen aan beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De motivering van de voorzieningenrechter is summier: hij overweegt slechts dat gelet op hetgeen is aangevoerd aanleiding bestaat voor het treffen van een voorlopige voorziening, onder verwijzing naar de vaste lijn van de Afdeling (uitspraak van 20 februari 2019, ECLI:NL:RVS:2019:457). De inhoudelijke gronden van het hoger beroep en de specifieke omstandigheden van de vreemdeling zijn niet kenbaar uit de gepubliceerde tekst van de uitspraak, zodat een volledige beoordeling van de juridische merites niet mogelijk is. Juridisch gezien bevestigt de uitspraak de gevestigde praktijk in het vreemdelingenrecht dat een schorsende werking van de uitzetting kan worden verkregen via een verzoek om voorlopige voorziening bij de voorzieningenrechter van de Afdeling. De uitspraak heeft een beperkte precedentwerking en is van betekenis enkel voor de individuele verzoeker. De praktische uitkomst is dat de vreemdeling beschermd is tegen gedwongen vertrek zolang het hoger beroep niet is afgerond.