Minister hoeft rechtbankuitspraak gezinshereniging niet uit te voeren
ECLI:NL:RVS:2026:5110, Raad van State, 02-09-2026, BRS.26.004400
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 9 januari 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag om betrokkene een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
De minister van Asiel en Migratie verzocht een voorlopige voorziening bij de Raad van State om de uitvoering van een rechtbankuitspraak op te schorten. De zaak betreft het inburgeringsvereiste in het buitenland bij gezinshereniging, een kwestie waarover de Afdeling eerder prejudiciële vragen heeft gesteld.
Beslissing van de rechter
De voorzieningenrechter wijst het verzoek toe: de minister hoeft de rechtbankuitspraak niet uit te voeren totdat de Afdeling op het hoger beroep heeft beslist. Doorslaggevend is de lopende prejudiciële vraag over het inburgeringsvereiste (ECLI:NL:RVS:2025:2628), die nader onderzoek vereist dat zich niet leent voor de voorlopige voorzieningsprocedure.
Impactscore
LaagHet betreft een procedurele tussenbeslissing (voorlopige voorziening) zonder inhoudelijk oordeel over het inburgeringsvereiste; de werkelijke juridische impact hangt af van de nog te beantwoorden prejudiciële vragen en de uitspraak in hoger beroep.
Belangrijkste punten
- 1Voorlopige voorziening toegewezen: uitvoering rechtbankuitspraak opgeschort tot uitspraak Afdeling in hoger beroep
- 2De Afdeling heeft eerder (11 juni 2025) prejudiciële vragen gesteld over het inburgeringsvereiste in het buitenland bij gezinshereniging
- 3De prejudiciële procedure maakt nader onderzoek noodzakelijk, wat de voorzieningsprocedure zich niet leent voor
- 4Geen proceskostenveroordeling opgelegd aan de minister
- 5De zaak betreft de bevoegdheid van de minister van Asiel en Migratie in het kader van vreemdelingenbeleid
Impactanalyse
Juridische impact
Deze uitspraak bevestigt dat hangende prejudiciële vragen bij de Afdeling een zelfstandige grond kunnen vormen voor het treffen van een voorlopige voorziening die uitvoering van een lagere rechterlijke uitspraak opschort. De uitkomst is sterk afhankelijk van de beantwoording van de prejudiciële vragen over het inburgeringsvereiste bij gezinshereniging.
Praktische impact
De betrokkene (vermoedelijk een vreemdeling die gezinshereniging nastreeft) zal vooralsnog niet kunnen profiteren van de voor hem/haar gunstige rechtbankuitspraak, totdat de hogerberoepsprocedure is afgerond.
Onderwerp-impact
Voor gezinshereniging en het inburgeringsvereiste in het buitenland schept deze uitspraak verdere rechtsonzekerheid zolang de prejudiciële vragen niet zijn beantwoord; de minister kan zijn beleid voortzetten in afwachting van de definitieve rechtsontwikkeling.
Samenvatting
Op 2 september 2026 deed de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State uitspraak in een verzoek om voorlopige voorziening, ingediend door de minister van Asiel en Migratie. De minister verzocht om opschorting van de uitvoering van een uitspraak van de rechtbank, in afwachting van de beslissing van de Afdeling op zijn hoger beroep. De zaak heeft betrekking op het inburgeringsvereiste in het buitenland als voorwaarde voor gezinshereniging — een onderwerp waarover de Afdeling op 11 juni 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:2628) prejudiciële vragen heeft gesteld. De voorzieningenrechter overweegt dat het hoger beroep, mede gelet op de nog lopende prejudiciële procedure, nader onderzoek vergt dat zich niet leent voor de voorlopige voorzieningsprocedure. Op grond hiervan wordt het verzoek van de minister toegewezen: hij hoeft de rechtbankuitspraak niet uit te voeren zolang de Afdeling nog geen uitspraak heeft gedaan in het hoger beroep. Een proceskostenveroordeling blijft achterwege. Deze beslissing is puur procedureel van aard en bevat geen inhoudelijk oordeel over de rechtmatigheid van het inburgeringsvereiste of de toepassing ervan in de concrete zaak. De uitspraak illustreert hoe prejudiciële vragen bij de bestuursrechter kunnen doorwerken in lopende procedures: de onzekerheid over de juridische norm vormt een voldoende grond om de status quo te handhaven tot de hogere rechter zich heeft uitgesproken. Voor de betrokkene betekent dit dat de voor hem of haar gunstige rechtbankuitspraak voorlopig geen effect sorteert. De bredere rechtsontwikkeling rond het inburgeringsvereiste bij gezinshereniging blijft daarmee in de lucht hangen totdat zowel de prejudiciële vraag is beantwoord als de Afdeling heeft geoordeeld in het hoger beroep.