Hoger beroep grensdetentie asielzoeker ongegrond verklaard

Samenvatting

In deze zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 3 september 2026 uitspraak gedaan in een hoger beroepszaak over grensdetentie in het kader van de asielgrensprocedure. De appellant, bijgestaan door mr. A.A. Hardoar, had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank waarbij zijn bezwaren tegen de aan hem opgelegde grensdetentie waren verworpen. De kern van het geschil betrof de toepassing van de asielgrensprocedure en de omvang van de zogenoemde lichter-middel-beoordeling in grensdetentiezaken — de vraag of de overheid voorafgaand aan detentie voldoende heeft onderzocht of een minder ingrijpend alternatief mogelijk was. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank bevestigd. Zij deed dit op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000, dat een verkorte motivering toelaat wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling stelde vast dat de aan de orde gestelde rechtsvraag al was beantwoord in haar uitspraak van 2 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5077), één dag eerder gewezen, waarin zij de toepasselijke kaders voor de asielgrensprocedure en de lichter-middel-beoordeling uitvoerig had uiteengezet. In dat kader had de Afdeling tevens toegelicht waarom zij geen aanleiding zag prejudiciële vragen te stellen. Ambtshalve zag de Afdeling evenmin reden om de grensdetentie onrechtmatig te oordelen. Proceskosten werden niet toegekend. De uitspraak heeft beperkte zelfstandige juridische betekenis en fungeert feitelijk als bevestiging van de al in ECLI:NL:RVS:2026:5077 neergelegde rechtslijn.