Hoger beroep vreemdeling over SIS-signalering ongegrond verklaard

Samenvatting

In deze zaak stelde een vreemdeling, bijgestaan door mr. M.J.A. Bakker, hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. Het geschil had betrekking op een SIS-signalering inzake terugkeer en de vraag of de vreemdeling beschikte over een andere toestemming tot verblijf in Portugal in de zin van artikel 6, tweede lid, van de Terugkeerrichtlijn, alsmede de toepassing van het evenredigheidsbeginsel in dat verband. De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond met toepassing van de verkorte motiveringsgrond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Op grond van deze bepaling hoeft een uitspraak niet nader te worden gemotiveerd indien het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling stelde vast dat de relevante rechtsvragen — over de uitleg van artikel 6 lid 2 Terugkeerrichtlijn en het evenredigheidsbeginsel in relatie tot SIS-signaleringen — reeds waren beantwoord in een eerdere uitspraak van 17 juli 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4177). Er was geen aanleiding om in dit geval anders te oordelen. Bovendien werden er geen vragen opgeworpen over de uitleg of geldigheid van Unierecht, in lijn met het HvJ-arrest Remling van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243). De uitspraak van de rechtbank werd bevestigd en de minister hoefde geen proceskosten te vergoeden. De zaak werd enkelvoudig afgedaan, hetgeen aangeeft dat de Afdeling de zaak als niet-complex heeft beoordeeld. De uitspraak heeft geen zelfstandige precedentwerking en vormt een routinematige bevestiging van bestaande jurisprudentie op het terrein van de Terugkeerrichtlijn en vreemdelingenrecht.