Hoger beroep vreemdeling ongegrond, voorlopige voorziening afgewezen
ECLI:NL:RVS:2026:5075, Raad van State, 01-09-2026, BRS.26.004254
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 28 maart 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenrechtelijke zaak en tevens een verzoek om voorlopige voorziening ingediend bij de Raad van State. De exacte inhoud van het geschil (aard van het besluit van de minister) is niet uit de tekst af te leiden.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd; het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat de rechtbank terecht en op goede gronden heeft geoordeeld en het hogerberoepschrift geen vragen opwerpt die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden (art. 91 lid 2 Vw 2000).
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige bevestiging van een lagere rechterlijke uitspraak via de verkorte motivering van art. 91 lid 2 Vw 2000 zonder nieuwe rechtsvragen of richtinggevende overwegingen; de inhoud van het geschil is bovendien niet kenbaar uit de gepubliceerde tekst.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van de verkorte afdoeningsgrond ex artikel 91 lid 2 Vw 2000: nadere motivering is niet vereist.
- 2Het hogerberoepschrift roept geen vragen op over uitleg of geldigheid van Unierecht (conform HvJ EU 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24).
- 3De voorzieningenrechter van de Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank volledig.
- 4Het verzoek om voorlopige voorziening wordt afgewezen nu het hoger beroep ongegrond is.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de standaardtoepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en de relevantie van het Remling-arrest voor de beoordeling of Unierechtelijke vragen nadere motivering vereisen. Er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord.
Praktische impact
De vreemdeling verkrijgt geen vernietiging van het bestreden besluit en de gevraagde schorsing wordt niet toegewezen, waardoor de rechtsgevolgen van het oorspronkelijke besluit van de minister in stand blijven.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken bevestigt deze uitspraak dat de verkorte afdoening via art. 91 lid 2 Vw 2000 ook na het Remling-arrest van het HvJ EU onverkort van toepassing blijft wanneer geen relevante Unierechtelijke vragen worden opgeworpen.
Samenvatting
In deze uitspraak van 1 september 2026 oordeelt de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State over een hoger beroep van een vreemdeling tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenrechtelijke zaak. Tegelijk is een verzoek om voorlopige voorziening ingediend. De inhoud van het onderliggende besluit van de minister en de precieze feitelijke achtergrond blijken niet uit de gepubliceerde tekst, hetgeen de analyse beperkt. De voorzieningenrechter stelt vast dat het hoger beroep niet leidt tot vernietiging van de aangevallen uitspraak. De rechtbank is volgens de Afdeling terecht en op goede gronden tot haar oordeel gekomen, en de motivering van de rechtbank wordt overgenomen. Op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 behoeft dit oordeel geen verdere motivering: het hogerberoepschrift bevat geen vragen die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven. Daarnaast roept het hogerberoepschrift geen vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht, zoals vereist door het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243, punt 24). Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard, de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd, en het verzoek om voorlopige voorziening wordt afgewezen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is een standaard toepassing van de verkorte afdoeningsprocedure in vreemdelingenzaken en heeft geen zelfstandige precedentwerking.