Hoger beroep vreemdeling ongegrond wegens eerder beantwoorde rechtsvragen

Samenvatting

Deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 28 augustus 2026 betreft een hoger beroepsprocedure in een vreemdelingenzaak. De appellant, bijgestaan door een advocaat, had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank. De kern van de zaak draaide om de vraag of sprake was van een 'andere toestemming tot verblijf' in Portugal in de zin van artikel 6, tweede lid, van de Terugkeerrichtlijn, en om de evenredigheid van een SIS-signalering inzake terugkeer. De Afdeling oordeelt dat het hoger beroep ongegrond is en bevestigt de aangevallen uitspraak van de rechtbank. Op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 behoeft dit oordeel geen verdere motivering, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Doorslaggevend daarbij is dat de relevante rechtsvragen over artikel 6 lid 2 van de Terugkeerrichtlijn en het evenredigheidsbeginsel in relatie tot SIS-signaleringen reeds zijn beantwoord in een uitspraak van de Afdeling van 17 juli 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4177). Het hogerberoepschrift geeft geen aanleiding om in dit geval tot een ander oordeel te komen. Daarnaast worden geen vragen gesteld over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen, conform de maatstaf uit het arrest Remling van het Hof van Justitie van 24 maart 2026. De uitspraak heeft een beperkte juridische impact: zij bevestigt bestaande jurisprudentie en past een standaard procedurele bepaling toe zonder nieuwe rechtsontwikkeling. Voor de appellant heeft de uitspraak echter concrete gevolgen, nu de terugkeerbeslissing of SIS-signalering in stand blijft. Proceskosten worden niet vergoed aan de minister.