Hoger beroep vreemdeling ongegrond over verblijf en SIS-signalering

Samenvatting

In deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 28 augustus 2026 staat het hoger beroep van een vreemdeling centraal tegen een uitspraak van de rechtbank. De vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. M.J.A. Bakker, betwistte een besluit van de minister in het kader van het vreemdelingenrecht. De kern van het geschil betrof de vraag of sprake was van een andere toestemming tot verblijf in Portugal in de zin van artikel 6, tweede lid, van de Terugkeerrichtlijn, en in hoeverre het evenredigheidsbeginsel van toepassing was op de SIS-signalering inzake terugkeer. De Afdeling past de vereenvoudigde afdoeningsprocedure toe op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Dit betekent dat het oordeel niet nader gemotiveerd hoeft te worden, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De rechtsvragen die het hoger beroep opwerpt, zijn namelijk reeds beantwoord in de uitspraak van de Afdeling van 17 juli 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4177). Er is geen aanleiding om in dit geval anders te oordelen. Bovendien roept het hogerberoepschrift geen nieuwe vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht, zoals ook volgt uit het recente arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). De Afdeling verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de aangevallen uitspraak van de rechtbank. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft een beperkte zelfstandige juridische betekenis, nu zij enkel de reeds bestaande lijn over de Terugkeerrichtlijn en SIS-signaleringen consolideert zonder nieuwe rechtsvragen te stellen of te beantwoorden.