Hoger beroep verblijfsrecht derdelander bij EU-burger ongegrond

Samenvatting

In deze zaak had een derdelands familielid van een burger van de Unie hoger beroep ingesteld bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over het afgeleid verblijfsrecht op grond van artikel 21 VWEU. Tegelijkertijd was een verzoek om een voorlopige voorziening ingediend. De centrale rechtsvraag betrof de voorwaarden waaronder een dergelijk afgeleid verblijfsrecht kan worden ontleend aan het Unierecht. De voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft het hoger beroep ongegrond verklaard met toepassing van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Dit artikel maakt een verkorte afdoening mogelijk wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de algemene rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en legt geen verplichting op tot nadere motivering. De Afdeling stelde vast dat de opgeworpen rechtsvraag reeds was beantwoord in eerdere uitspraken van 20 augustus 2014 (ECLI:NL:RVS:2014:3148) en 19 februari 2015 (ECLI:NL:RVS:2015:517), beide over het moment waarop een afgeleid verblijfsrecht op grond van artikel 21 VWEU ontstaat. Voorts overwoog de Afdeling dat de vraag beantwoord kon worden aan de hand van de bestaande rechtspraak van het Hof van Justitie, met name de Cilfit-doctrine, het Consorzio Italian Management-arrest en het recentere Remling-arrest van 24 maart 2026. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie waren dan ook niet aan de orde. Als gevolg van het ongegronde hoger beroep werd ook het verzoek om voorlopige voorziening afgewezen. De minister werd niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten. De uitspraak heeft een beperkte juridische impact, nu zij uitsluitend de bestaande lijn bevestigt zonder nieuwe rechtsontwikkeling te introduceren.