RvS: Jemenitische moeder krijgt geen verblijf bij dochter
ECLI:NL:RVS:2026:4822, Raad van State, 17-08-2026, 202307383/1/V1
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 8 december 2020 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag om betrokkene een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen. Bij besluit van 3 juni 2021, aangevuld op 28 december 2022, heeft de staatssecretaris het daartegen door betrokkene gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 2 november 2023 heeft de rechtbank het daartegen door betrokkene ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de staatssecretaris een nieuw besluit op het gemaakte bezwaar neemt met inachtneming van de uitspraak.
Kern van de zaak
Een Jemenitische vrouw (geboren 1956), met gezondheidsproblemen zoals hypertensie, wervelkanaalstenose en artrose, vroeg verblijfsvergunning aan bij haar meerderjarige dochter in Nederland. De minister wees de aanvraag af omdat er geen bijkomende elementen van afhankelijkheid in de zin van artikel 8 EVRM zouden bestaan. De rechtbank Den Haag oordeelde dat de minister dit onvoldoende had gemotiveerd en stelde zelf vast dat die afhankelijkheid er wél was.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep van de minister is gegrond verklaard: de Afdeling bestuursrechtspraak vernietigt de uitspraak van de rechtbank en verklaart het beroep van betrokkene ongegrond. Doorslaggevend is dat de minister onder verwijzing naar beleidsrichtlijnen (WI 2020/16 en IB 2022/80) deugdelijk had gemotiveerd dat de bijkomende elementen van afhankelijkheid ontbreken, en de rechtbank dit ten onrechte niet had onderkend.
Impactscore
MiddelDe uitspraak past binnen een bestaande lijn van de Afdeling (vgl. ECLI:NL:RVS:2024:1188) en stelt geen nieuwe rechtsregels, maar bevestigt en verduidelijkt de toepassing van de bijkomende-afhankelijkheidstoets bij meerderjarige gezinsleden in het vreemdelingenrecht.
Belangrijkste punten
- 1Meerderjarige gezinsleden kunnen slechts een beroep doen op artikel 8 EVRM indien er 'bijkomende elementen van afhankelijkheid' bestaan bovenop een hechte familieband.
- 2De minister moet alle individuele omstandigheden betrekken bij de beoordeling van bijkomende afhankelijkheid; het is aan betrokkenen om die omstandigheden aan te voeren.
- 3Telefonisch contact en coördinatie van zorg op afstand zijn onvoldoende om bijkomende elementen van afhankelijkheid aan te nemen.
- 4De minister mag bij zijn motivering verwijzen naar werkinstructies (WI 2020/16, IB 2022/80) als beleidskader voor de beoordeling.
- 5De rechtbank mag niet zelfstandig vaststellen dat bijkomende afhankelijkheid bestaat wanneer de minister dit afdoende heeft gemotiveerd afgewezen.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat de drempel voor bijkomende afhankelijkheid bij meerderjarige gezinsleden hoog blijft en dat op afstand gecoördineerde zorg en intensief contact onvoldoende zijn om artikel 8 EVRM-bescherming te activeren. Rechters mogen niet zonder meer de bestuurlijke beoordeling vervangen door een eigen oordeel als de motivering van de minister deugdelijk is.
Praktische impact
Voor Jemenitische en andere buitenlandse ouders die bij hun in Nederland verblijvende meerderjarige kinderen willen wonen, is het moeilijker geworden om op basis van gezondheidsproblemen en op afstand ontvangen zorg verblijf te verkrijgen. Het enkele feit van medische kwetsbaarheid en regelmatig contact volstaat niet.
Onderwerp-impact
In gezinsherenigingszaken waarbij sprake is van meerderjarige gezinsleden uit landen met beperkte zorginfrastructuur (zoals Jemen) zal het aannemelijk maken van bijkomende afhankelijkheid een substantiële feitelijke onderbouwing vereisen die verder gaat dan coördinatie op afstand.
Samenvatting
In deze zaak had de minister de aanvraag voor een verblijfsvergunning van een Jemenitische vrouw (1956) bij haar meerderjarige dochter in Nederland afgewezen. De moeder lijdt aan meerdere chronische aandoeningen en ontvangt op afstand zorg die door haar dochter wordt gecoördineerd. Centraal staat de vraag of er sprake is van 'bijkomende elementen van afhankelijkheid' in de zin van artikel 8 EVRM, hetgeen vereist is om meerderjarige gezinsleden een beroep op gezinsleven te laten toekomen. De rechtbank Den Haag oordeelde dat de minister zijn afwijzing onvoldoende had gemotiveerd en stelde zelf vast dat er wél bijkomende afhankelijkheid bestond. De minister stelde hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De Afdeling oordeelt dat de minister zijn beoordeling deugdelijk heeft gemotiveerd door te verwijzen naar de toepasselijke werkinstructies WI 2020/16 en IB 2022/80, en door in zijn afweging te betrekken dat de dochter weliswaar op afstand zorg coördineert en intensief contact onderhoudt met haar moeder, maar dat dit onvoldoende is om bijkomende elementen van afhankelijkheid aan te nemen. De rechtbank heeft ten onrechte deze motivering gepasseerd en heeft bovendien de bestuurlijke beoordeling vervangen door haar eigen oordeel, wat niet is toegestaan nu de minister zijn besluit afdoende heeft onderbouwd. Het hoger beroep van de minister wordt gegrond verklaard, de uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd en het beroep van betrokkene wordt ongegrond verklaard. De uitspraak onderstreept dat bij meerderjarige gezinshereniging een hechte familieband en zelfs aantoonbare gezondheidsproblemen op zichzelf onvoldoende zijn; er moet sprake zijn van een feitelijke, individuele afhankelijkheid die de gewone emotionele band overstijgt.