RvS: Minister hoeft verblijfsvergunning niet opnieuw te onderzoeken bij vertrek naar Portugal
ECLI:NL:RVS:2026:4802, Raad van State, 17-08-2026, 202403784/1/V3
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 9 mei 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid betrokkenen opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten (terugkeerbesluit) en hun meegedeeld dat zij vanwege dat terugkeerbesluit in het Schengeninformatiesysteem (SIS) gesignaleerd worden. Bij besluit van 9 november 2023 heeft de staatssecretaris het daartegen door betrokkenen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
Kern van de zaak
Een Bengaals echtpaar zag hun Nederlandse verblijfsvergunningen ingetrokken nadat de man zich onvoldoende studieresultaten behaalde. Na hun verhuizing naar Portugal maakten zij bezwaar tegen het terugkeerbesluit en de SIS-signalering, stellende dat Portugal hun verblijf toestond en Nederland nader onderzoek had moeten doen.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep van de minister is gegrond verklaard en het beroep van betrokkenen ongegrond: de minister was niet gehouden nader te onderzoeken of Portugal een geldige verblijfsvergunning had afgegeven op grond van artikel 6 lid 2 Terugkeerrichtlijn, conform eerdere RvS-jurisprudentie van 14 maart 2025. Het hoger beroep en incidenteel hoger beroep van betrokkenen zijn respectievelijk ongegrond en niet-ontvankelijk verklaard.
Impactscore
MiddelDe uitspraak heeft beperkte zelfstandige precedentwerking omdat zij rechtstreeks voortbouwt op de eerdere richtinggevende uitspraak van 14 maart 2025; zij bevestigt die lijn maar voegt geen nieuwe rechtsnormen toe.
Belangrijkste punten
- 1Verblijfsvergunning regulier (studie) ingetrokken wegens onvoldoende studievoortgang; afhankelijk verblijfsrecht echtgenote verviel automatisch mee.
- 2Terugkeerbesluit en SIS-signalering bleven in stand ondanks verhuizing betrokkenen naar Portugal.
- 3Toepassing van artikel 6 lid 2 Terugkeerrichtlijn: minister is niet verplicht op basis van overlegde Portugese documenten nader onderzoek te doen naar verblijfsstatus in Portugal.
- 4Afdeling past eigen jurisprudentie van 14 maart 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:1075) van overeenkomstige toepassing toe.
- 5Minister veroordeeld tot vergoeding van proceskosten beroep ad € 1.868,00 ondanks gegrond hoger beroep.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt en herhaalt de lijn dat de minister bij een terugkeerbesluit niet ambtshalve hoeft te onderzoeken of een vreemdeling in een andere EU-lidstaat een verblijfsvergunning heeft op grond van artikel 6 lid 2 Terugkeerrichtlijn, ook niet bij overlegging van Portugese documenten.
Praktische impact
Vreemdelingen die na intrekking van hun Nederlandse verblijfsvergunning naar een andere EU-lidstaat verhuizen, kunnen het terugkeerbesluit en de SIS-signalering niet zonder meer aanvechten door te stellen dat zij elders verblijfsrecht genieten; de bewijslast en initiatiefplicht ligt bij hen.
Onderwerp-impact
Voor de vreemdelingrechtpraktijk betekent dit dat louter het overleggen van buitenlandse arbeidsovereenkomsten en registratiedocumenten onvoldoende is om nader onderzoeksplicht van de minister te activeren bij een terugkeerbesluit.
Samenvatting
Deze zaak betreft een Bengaals echtpaar waarvan de man in 2021 een Nederlandse verblijfsvergunning voor studie had verkregen en de vrouw een afhankelijke vergunning als gezinslid. Nadat de onderwijsinstelling de man had afgemeld wegens onvoldoende studievoortgang, trok de minister beide vergunningen in met terugwerkende kracht tot 1 mei 2022. Tegelijk werden betrokkenen een terugkeerbesluit opgelegd en gesignaleerd in het Schengen Informatiesysteem (SIS). Het echtpaar had zich inmiddels in Portugal gevestigd en legde in bezwaar documenten over waaruit Portugees verblijf bleek, waaronder een gemeentelijke verklaring, een arbeidsovereenkomst en loonstroken. Zij betoogden dat de minister op grond van artikel 6 lid 2 van de Terugkeerrichtlijn had moeten onderzoeken of Portugal hun een geldig verblijfsrecht had verleend, alvorens het terugkeerbesluit en de SIS-signalering te handhaven. De rechtbank Den Haag had de minister in dat standpunt gevolgd, maar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vernietigt die uitspraak. De Afdeling stelt dat de rechtsvraag omtrent de onderzoeksplicht van de minister reeds is beantwoord in de uitspraak van 14 maart 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:1075): de minister is niet gehouden op basis van door de vreemdeling overlegde stukken nader te onderzoeken en te motiveren of die vreemdeling in een andere EU-lidstaat een geldige verblijfsvergunning of andere toestemming tot verblijf heeft. Die overwegingen zijn van overeenkomstige toepassing, zodat de grief van de minister slaagt. Het hoger beroep van betrokkenen wordt ongegrond verklaard en hun incidenteel hoger beroep is niet-ontvankelijk. Het beroep bij de rechtbank wordt alsnog ongegrond verklaard. De minister wordt wel veroordeeld tot betaling van € 1.868,00 aan proceskosten voor de beroepsfase. De uitspraak consolideert de bestaande lijn dat de bewijslast voor verblijfsrecht in een andere lidstaat bij de vreemdeling ligt en niet automatisch tot een heronderzoeksplicht bij de minister leidt.