Bij besluit van 31 januari 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Goeree-Overflakkee aan [appellante] twee lasten onder dwangsom opgelegd vanwege het overtreden van artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder e, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo). [appellante] exploiteert een landbouwbedrijf aan de [locatie] in Dirksland. Aannemingsbedrijf [naam bedrijf] voerde eind 2019 wegwerkzaamheden uit aan het tracé van de provinciale weg N215 tussen Dirksland en Melissant. [bedrijf] gebruikte het landbouwperceel - met toestemming van [appellante] - om vrijgekomen materialen van de wegwerkzaamheden op te slaan. Naar aanleiding van een klacht constateerden toezichthouders van de gemeente dat op het landbouwperceel asfaltschollen en funderingsmateriaal waren opgeslagen. Volgens het verslag van de toezichthouders gaat het om meer dan 45.000 m3 aan bouw- en sloopafval, terwijl [appellante] niet beschikt over de vereiste vergunning om dit te mogen opslaan op haar landbouwperceel.

Kern van de zaak

Een landbouwbedrijf in Dirksland kreeg in 2020 twee lasten onder dwangsom opgelegd door het college, omdat een aannemersbedrijf met haar toestemming meer dan 45.000 m³ asfaltschollen en funderingsmateriaal op haar perceel opsloeg zonder de vereiste omgevingsvergunning. Het landbouwbedrijf ging in beroep bij de Raad van State tegen het besluit op bezwaar van december 2020.

Beslissing van de rechter

De Afdeling bestuursrechtspraak verklaart zich onbevoegd voor het beroep tegen last 2 en verklaart het beroep voor het overige gegrond: het besluit van 14 december 2020 wordt vernietigd voor zover het last 1 betreft. De doorslaggevende reden is dat appellante procesbelang heeft bij vernietiging van last 1, waarna het college bereid is het oorspronkelijke besluit van 31 januari 2020 op dat punt te herroepen.

28van 100

Impactscore

Laag

De uitspraak is casuïstisch van aard en introduceert geen nieuwe rechtsnormen; zij past overgangsrecht en bestaande handhavingsjurisprudentie toe op een specifieke feitelijke situatie zonder bredere precedentwerking.

Belangrijkste punten

1Overgangsrecht Omgevingswet: omdat de lasten vóór 1 januari 2024 zijn opgelegd, blijven de Wabo en Wet milieubeheer (oud recht) van toepassing op grond van artikel 4.23 lid 1 Invoeringswet Omgevingswet.
2Het opslaan van meer dan 45.000 m³ bouw- en sloopafval (asfaltschollen en funderingsmateriaal) op een landbouwperceel zonder omgevingsvergunning vormt de grondslag voor de lasten onder dwangsom.
3De Afdeling verklaart zich onbevoegd ten aanzien van het beroep tegen de instandlating van last 2, zodat aan de inhoudelijke beroepsgronden over die last niet wordt toegekomen.
4Het beroep is gegrond voor zover gericht tegen last 1: het college is bereid dit onderdeel van het oorspronkelijke besluit te herroepen indien de Afdeling tot vernietiging overgaat.
5Het procesbelang van appellante is cruciaal: het bestaan daarvan bepaalt of de Afdeling toekomt aan inhoudelijke toetsing en vernietiging.

Impactanalyse

Juridische impact

De uitspraak bevestigt de toepassing van het overgangsrecht bij de inwerkingtreding van de Omgevingswet: voor vóór 2024 opgelegde handhavingsbesluiten blijft oud recht gelden. Daarnaast illustreert de zaak dat de bevoegdheidsverdeling en het procesbelang doorslaggevend kunnen zijn voor de ontvankelijkheid van afzonderlijke onderdelen van een beroep.

Praktische impact

Voor appellante betekent de uitspraak dat last 1 wordt vernietigd en het college het oorspronkelijke dwangsombesluit op dat punt herroept, wat haar rechtspositie verbetert. Last 2 blijft echter buiten de beoordeling van de Afdeling, zodat de handhaving op dat onderdeel niet door deze procedure is weggenomen.

Onderwerp-impact

In de landbouw- en omgevingspraktijk onderstreept deze zaak het risico voor grondeigenaren die derden toestaan materialen op te slaan: ook zonder actieve betrokkenheid kunnen zij als drijver van de inrichting handhavend worden aangesproken voor ontbrekende vergunningen.

Samenvatting

Deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State betreft een handhavingskwestie op een landbouwperceel in Dirksland. Eind 2019 gebruikte een aannemersbedrijf, met toestemming van de eigenaresse, het perceel om vrijgekomen materialen van wegwerkzaamheden aan de N215 op te slaan. Toezichthouders stelden vast dat het ging om meer dan 45.000 m³ asfaltschollen en funderingsmateriaal, kwalificerend als bouw- en sloopafval. Omdat appellante niet beschikte over een omgevingsvergunning voor de verandering van haar inrichting, legde het college op 31 januari 2020 twee lasten onder dwangsom op. Na bezwaar handhaafde het college beide lasten bij besluit van 14 december 2020, waartegen appellante beroep instelde. Een eerste rechtsvraag betrof het toepasselijke recht: nu de lasten vóór de inwerkingtreding van de Omgevingswet op 1 januari 2024 zijn opgelegd, bepaalt artikel 4.23 lid 1 van de Invoeringswet Omgevingswet dat de Wabo en de Wet milieubeheer (oud recht) van toepassing blijven totdat de last volledig is uitgevoerd, de dwangsom is verbeurd en betaald, of de last is opgeheven. Ten aanzien van last 2 verklaart de Afdeling zich onbevoegd om van het beroep kennis te nemen, zodat de inhoudelijke gronden over dat onderdeel onbesproken blijven. Ten aanzien van last 1 oordeelt de Afdeling dat appellante procesbelang heeft, hetgeen de poort opent voor inhoudelijke toetsing. Het beroep wordt op dat punt gegrond verklaard en het besluit van 14 december 2020 wordt vernietigd voor zover het last 1 betreft. Het college heeft ter zitting aangegeven bereid te zijn het besluit van 31 januari 2020 op dit onderdeel te herroepen, zodat appellante op dat punt van de handhavingsdruk wordt verlost. De uitspraak is voornamelijk van belang voor de toepassing van het overgangsrecht Omgevingswet en het vereiste procesbelang als ontvankelijkheidsdrempel.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 18 september 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

28van 100

LaagLees toelichting ↓