Een vreemdeling, bijgestaan door advocaat M. Pater te Assen, ging in hoger beroep bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn bewaring op grond van de Vreemdelingenwet 2000. Hij bestreed kennelijk de rechtmatigheid van de opgelegde vreemdelingenbewaring.

Beslissing van de rechter

Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De Afdeling oordeelt dat de rechtbank terecht en op goede gronden tot haar oordeel is gekomen, er geen rechtseenheidsvragen spelen en ook ambtshalve geen reden bestaat om de bewaring onrechtmatig te achten.

12van 100

Impactscore

Laag

Het betreft een standaard verkorte afdoening zonder nieuwe rechtsontwikkeling of prejudiciële vragen; de uitspraak heeft louter individuele betekenis voor de betrokken vreemdeling.

Belangrijkste punten

1De Afdeling past artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe (verkorte afdoening): geen motiveringsplicht omdat het hogerberoepschrift geen vragen van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming bevat.
2Er zijn evenmin vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht, conform het arrest HvJ EU 24 maart 2026, Remling (ECLI:EU:C:2026:243).
3De Afdeling heeft ook ambtshalve de rechtmatigheid van de bewaring getoetst en geen gronden gevonden voor onrechtmatigheid.
4De motivering van de rechtbank onder overweging 3.1 wordt integraal overgenomen door de Afdeling.
5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Impactanalyse

Juridische impact

De uitspraak past de standaard verkorte afdoeningsprocedure van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe en voegt geen nieuwe rechtsontwikkeling toe; de verwijzing naar het arrest Remling (HvJ EU 2026) bevestigt het geldende toetsingskader voor Unierechtelijke vragen in vreemdelingenbewaring.

Praktische impact

Voor de betrokken vreemdeling betekent de bevestiging van de uitspraak dat de bewaring rechtmatig wordt geacht en voortduurt; er is geen recht op proceskosten vergoeding.

Onderwerp-impact

In vreemdelingenzaken waarbij bewaring aan de orde is, bevestigt deze uitspraak dat de Afdeling bij gebrek aan zwaarwegende rechtsvragen snel en zonder nadere motivering kan afdoen op basis van artikel 91 lid 2 Vw 2000.

Samenvatting

In deze zaak stond een vreemdeling in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn vreemdelingenbewaring. De vreemdeling werd bijgestaan door advocaat M. Pater te Assen. De minister van Justitie en Veiligheid had de bewaring opgelegd op grond van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) en had in de hogerberoepsprocedure een nader stuk ingediend. De centrale juridische vraag was of de rechtbank terecht de bewaring rechtmatig had geoordeeld. De Afdeling bestuursrechtspraak beantwoordt die vraag bevestigend. Zij neemt de motivering van de rechtbank (overweging 3.1) integraal over en verwijst daarnaar zonder nadere inhoudelijke toelichting. Dit is mogelijk op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000, de zogenoemde verkorte afdoeningsbepaling, die toepassing vindt wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven. Daarnaast overweegt de Afdeling dat er in deze zaak geen vragen spelen over de uitleg of geldigheid van bepalingen van Unierecht, onder verwijzing naar het recente arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). Ook ambtshalve ziet de Afdeling geen aanleiding om de bewaring onrechtmatig te achten. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is gewezen door een enkelvoudige kamer en heeft uitsluitend individuele betekenis voor de betrokken vreemdeling; zij voegt geen nieuwe rechtsontwikkeling toe aan het vreemdelingenbewaringsrecht.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 27 september 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

12van 100

LaagLees toelichting ↓