Hoger beroep Dublinclaimant over Slovenië ongegrond verklaard

Samenvatting

In deze zaak stelde een vreemdeling hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een Dublinzaak. De kern van het geschil betrof de toegang tot opvangvoorzieningen voor Dublinclaimanten in Slovenië en de toepassing van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van dat land. De minister had eerder een beslissing genomen op basis waarvan de vreemdeling overgedragen zou worden aan Slovenië als verantwoordelijke lidstaat. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank bevestigd. Daarbij heeft de Afdeling gebruik gemaakt van de verkorte motiveringsregel van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000, op grond waarvan een nadere motivering achterwege kan blijven indien het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling overwoog dat de relevante rechtsvraag — over de opvangvoorzieningen voor Dublinclaimanten in Slovenië en het interstatelijk vertrouwensbeginsel — reeds was beantwoord in haar uitspraak van 29 juli 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4375). Daarnaast riep het hogerberoepschrift geen vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen, mede gelet op het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 in de zaak Remling. Het stellen van prejudiciële vragen was dan ook niet aan de orde. De uitspraak is procedureel van aard en heeft weinig zelfstandige precedentwaarde, maar bevestigt de bestaande lijn dat Slovenië als veilig land voor Dublinclaimanten wordt beschouwd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.