Raad van State vernietigt dwangsombesluit wegens ontvangstprobleem bezwaar
ECLI:NL:RVS:2026:4643, Raad van State, 10-08-2026, 202600707/1/R4 en 202600707/2/R4
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 3 december 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Schiedam aan [appellant] zes lasten onder dwangsom opgelegd wegens overtreding van artikel 4.84, eerste, tweede en derde lid, van het Activiteitenbesluit milieubeheer (het Activiteitenbesluit), van artikel 2.9, eerste en tweede lid, van het Activiteitenbesluit in samenhang met artikel 2.4, eerste lid, van de Activiteitenregeling milieubeheer (de Activiteitenregeling), van artikel 2.14a van het Activiteitenbesluit in samenhang met artikel 10.38 van de Wet milieubeheer en van artikel 4.1, zevende lid, van het Activiteitenbesluit in samenhang met artikel 4.10 van de Activiteitenregeling. [appellant] is eigenaar van de eenmanszaak "[bedrijf]" in Schiedam. De overtredingen betreffen onder meer het aanwezig hebben van meer dan vier autowrakken in de garage, het aanwezig hebben van meer dan vier wrakken van tweewielige motorvoertuigen, het niet aanbrengen van bodembeschermende voorzieningen voor brandgevaarlijke en bodembedreigende vloeistoffen en het niet periodiek afvoeren van bedrijfsafvalstoffen.
Kern van de zaak
Een eigenaar van een autogarage/sloopbedrijf in Schiedam kreeg in december 2021 zes lasten onder dwangsom opgelegd wegens meerdere overtredingen van milieuregelgeving. Hij stelde het besluit pas op 10 december 2025 te hebben ontvangen en maakte toen bezwaar, maar het college verklaarde dit bezwaar niet-ontvankelijk wegens een te late indiening. De eigenaar ging hiertegen in hoger beroep bij de Raad van State.
Beslissing van de rechter
De Raad van State verklaart het hoger beroep gegrond en vernietigt zowel de uitspraak van de rechtbank Rotterdam als het besluit van het college van 17 december 2025. De doorslaggevende reden is dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de bezwaartermijn niet-verschoonbaar was overschreden, nu appellant het oorspronkelijke besluit naar eigen zeggen pas op 10 december 2025 ontving.
Impactscore
MiddelDe uitspraak heeft beperkte precedentwerking omdat het primair een feitelijk ontvangstgeschil betreft in een individuele handhavingszaak, maar de toepassing van het overgangsrecht Omgevingswet en de lijn over ontvangstproblematiek bij handhavingsbesluiten maakt het relevant voor de praktijk.
Belangrijkste punten
- 1Zes lasten onder dwangsom opgelegd in december 2021 wegens overtredingen van Activiteitenbesluit, Activiteitenregeling en Wet milieubeheer.
- 2Het college verklaarde het bezwaar niet-ontvankelijk wegens niet-verschoonbare termijnoverschrijding.
- 3Appellant stelde het besluit van 2021 pas op 10 december 2025 te hebben ontvangen, wat de kern vormt van het ontvangstgeschil.
- 4De Raad van State past artikel 8:86 Awb toe en doet onmiddellijk uitspraak in de hoofdzaak zonder nader onderzoek.
- 5Op grond van artikel 4.23 Invoeringswet Omgevingswet blijft het oude recht van toepassing op vóór 1 januari 2024 opgelegde lasten onder dwangsom.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat bij ontvangstgeschillen rondom besluiten de bewijslast en motivering omtrent bekendmaking zorgvuldig moet worden beoordeeld, en dat de niet-ontvankelijkverklaring wegens termijnoverschrijding niet zonder meer kan worden gehandhaafd als de ontvangstdatum gemotiveerd wordt betwist. Tevens verduidelijkt de Raad de toepassing van het overgangsrecht onder de Invoeringswet Omgevingswet.
Praktische impact
Voor de eigenaar van de garage betekent dit dat zijn bezwaar alsnog inhoudelijk behandeld moet worden en dat de handhavingsbeslissing van december 2025 is vernietigd. Voor gemeenten onderstreept dit het belang van deugdelijke bekendmaking en aantoonbare verzending van handhavingsbesluiten.
Onderwerp-impact
In het domein van milieu- en omgevingshandhaving benadrukt deze uitspraak dat overheden bij langlopende handhavingstrajecten extra zorgvuldig moeten omgaan met de formele bekendmaking van besluiten, zeker wanneer grote tijdsperioden verstrijken tussen oplegging en invordering.
Samenvatting
Deze zaak betreft een eigenaar van een autogarage en sloopbedrijf in Schiedam die door het college van burgemeester en wethouders in december 2021 zes lasten onder dwangsom kreeg opgelegd. De overtredingen omvatten onder meer het aanwezig hebben van meer dan vier autowrakken en tweewielers in de garage, het ontbreken van bodembeschermende voorzieningen voor gevaarlijke vloeistoffen, en het niet periodiek afvoeren van bedrijfsafvalstoffen – allemaal in strijd met het Activiteitenbesluit, de Activiteitenregeling en de Wet milieubeheer. Appellant stelde het besluit van 3 december 2021 pas op 10 december 2025 te hebben ontvangen en diende op die datum bezwaar in. Het college verklaarde dit bezwaar niet-ontvankelijk wegens een niet-verschoonbare overschrijding van de bezwaartermijn. De rechtbank Rotterdam bevestigde dit oordeel in eerste aanleg. De centrale juridische vraag in hoger beroep is of de bezwaartermijn inderdaad op niet-verschoonbare wijze was overschreden, en daarmee of de rechtbank het college terecht heeft gevolgd in de niet-ontvankelijkverklaring. De Raad van State, zitting houdend als voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak, oordeelt dat het hoger beroep gegrond is. De Raad vernietigt de uitspraak van de rechtbank Rotterdam voor zover daarin de beroepen tegen de besluiten van december 2025 en oktober 2025 ongegrond zijn verklaard, en vernietigt tevens het besluit van 17 december 2025 van het college. De Raad past artikel 8:86 Awb toe en doet onmiddellijk uitspraak zonder nader onderzoek. Tevens overweegt de Raad dat op grond van artikel 4.23 Invoeringswet Omgevingswet het oude recht van toepassing blijft op de vóór 1 januari 2024 opgelegde lasten. Deze uitspraak onderstreept het belang van zorgvuldige en aantoonbare bekendmaking van handhavingsbesluiten door bestuursorganen.