Vreemdeling krijgt schorsing uitzetting tijdens hoger beroep

Samenvatting

In deze zaak verzocht een vreemdeling de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State om een voorlopige voorziening hangende zijn hoger beroep tegen een beslissing van de minister van Asiel en Migratie. Zijn verzoek strekte er primair toe dat hij niet zou worden uitgezet voordat op het hoger beroep is beslist, en voorts dat hij recht zou hebben op opvang en verstrekkingen gedurende die periode. De voorzieningenrechter oordeelt dat, gelet op de door verzoeker aangevoerde omstandigheden, een voorlopige voorziening dient te worden getroffen. Hij verwijst daartoe naar de vaste lijn van de Afdeling zoals neergelegd in de uitspraak van 20 februari 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:457). Op grond hiervan wordt bij wijze van voorlopige voorziening bepaald dat de vreemdeling niet mag worden uitgezet totdat op het door hem ingestelde hoger beroep is beslist. De minister van Asiel en Migratie wordt veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten, vastgesteld op € 934,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De uitspraak heeft een beperkte juridische reikwijdte: zij voegt geen nieuwe rechtsregels toe maar past de bestaande jurisprudentie toe in een individueel geval. Het inhoudelijke geschil — de rechtmatigheid van de beslissing van de minister — wordt in de hoger beroepsprocedure ten gronde beoordeeld. Voor de vreemdeling betekent deze beslissing echter concrete rechtsbescherming: hij is voorlopig gevrijwaard van gedwongen terugkeer. De zaak illustreert het belang van de voorlopige-voorzieningenprocedure als waarborg in vreemdelingenrechtelijke procedures waar uitzetting onherstelbare gevolgen kan hebben.