Minister veroordeeld in proceskosten na gebreken voortraject vreemdelingenbewaring

Samenvatting

In deze zaak had een vreemdeling hoger beroep ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag (zittingsplaats Haarlem) van 18 mei 2026 over zijn bewaring. De rechtbank had twee gebreken in het voortraject vastgesteld: de vreemdeling was op een onjuiste grondslag opgehouden, en na het gebruik van een niet-beëdigde tolk was door de minister geen Verklaring Omtrent het Gedrag overhandigd. Ondanks deze vastgestelde gebreken had de rechtbank de minister niet veroordeeld in de proceskosten, wat de centrale juridische vraag in hoger beroep vormde. De Afdeling overweegt dat grieven over de ondertekening van de maatregel, de gebreken in het voortraject, de belangenafweging en de eventuele toepassing van een lichter middel geen vragen bevatten die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en laat deze buiten verdere bespreking op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000. Wel slaagt de klacht over de proceskosten. De Afdeling stelt vast dat gebreken die betrekking hebben op de staandehouding, overbrenging of ophouding in beginsel aanleiding geven tot een proceskostenveroordeling. Door dit na te laten heeft de rechtbank een onjuiste beslissing genomen. De Afdeling verwijst daarbij naar haar eerdere uitspraken van 15 april 2024 en 26 maart 2026, waarin dezelfde lijn is uitgezet. Ambtshalve ziet de Afdeling geen reden om de bewaring onrechtmatig te achten, en ook Unierechtelijke vragen spelen niet. Het hoger beroep wordt gegrond verklaard, de uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd voor zover zij heeft nagelaten de minister te veroordelen in de proceskosten, en de minister van Asiel en Migratie wordt veroordeeld tot betaling van €2.802,00 aan proceskosten voor zowel beroep als hoger beroep.