Omgevingsvergunning tweede uitweg geweigerd wegens schade groenvoorzieningen
ECLI:NL:RVS:2026:4263, Raad van State, 22-07-2026, 202501723/1/A3
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 14 maart 2024 heeft het college van burgemeester en wethouders van Nuenen de aanvraag van [appellant] om een omgevingsvergunning afgewezen. [appellant] heeft een aanvraag ingediend om een omgevingsvergunning voor het aanleggen van een tweede uitweg bij zijn woning aan de [locatie] in Nuenen. Het college heeft deze aanvraag geweigerd omdat dit ten koste gaat van de groenvoorzieningen. [appellant] heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt. Het college heeft zijn standpunt in bezwaar gehandhaafd. De rechtbank heeft geoordeeld dat het college de omgevingsvergunning op grond van artikel 2.12, tweede lid, aanhef en onder d, van de Algemene plaatselijke verordening gemeente Nuenen c.a. 2020 heeft mogen weigeren.
Kern van de zaak
Een inwoner van Nuenen vroeg een omgevingsvergunning aan voor het aanleggen van een tweede uitweg bij zijn woning. Het college weigerde deze vergunning omdat de uitweg ten koste zou gaan van groenvoorzieningen, waaronder een boom en een wadi. De bewoner ging in bezwaar, beroep en hoger beroep.
Beslissing van de rechter
De Raad van State behandelt het hoger beroep van appellant tegen de bevestiging door de rechtbank van de weigering van de omgevingsvergunning. De rechtbank oordeelde dat de weigering rechtmatig was op grond van de APV en beleidsregels, omdat de uitweg binnen twee meter van een boom zou liggen en door een groenstrook zou gaan.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele zaak over een geweigerde uitwegvergunning op basis van gemeentelijke beleidsregels zonder nieuwe rechtsvragen; de uitkomst is casuïstisch en heeft beperkte precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Het college weigerde de omgevingsvergunning op grond van artikel 2.12 lid 2 onder d APV Nuenen 2020 vanwege schade aan groenvoorzieningen.
- 2De beleidsregels vereisen een minimale afstand van twee meter tussen een uitweg en de stam van een boom zonder beschadiging van boomwortels.
- 3Het beroep op het gelijkheidsbeginsel faalde omdat het aangedragen vergelijkbare geval geen omgevingsvergunning had voor de tweede uitweg.
- 4Het beroep op het evenredigheidsbeginsel slaagde niet omdat de rechtbank geen onevenredige gevolgen van de weigering kon vaststellen.
- 5Appellant voert in hoger beroep aan dat de boom kan blijven staan en dat bestrating met grasbetontegels buiten beschouwing is gelaten.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van gemeentelijke APV-beleidsregels inzake uitwegen en de bescherming van groenvoorzieningen als weigeringsgrond voor omgevingsvergunningen. De drempel voor een geslaagd beroep op het gelijkheidsbeginsel blijft hoog bij niet-vergunde situaties.
Praktische impact
Inwoners die een tweede uitweg willen aanleggen nabij bomen of groenstroken zullen rekening moeten houden met strikte afstandseisen uit beleidsregels. Een beroep op vergelijkbare gevallen slaagt niet indien die gevallen zelf ook in strijd zijn met de vergunningsplicht.
Onderwerp-impact
De uitspraak bevestigt dat gemeenten via APV en beleidsregels effectief groenvoorzieningen kunnen beschermen tegen aantasting door particuliere uitwegaanvragen, ook als de overlast voor de aanvrager beperkt lijkt.
Samenvatting
Een inwoner van Nuenen diende een aanvraag in voor een omgevingsvergunning om een tweede uitweg aan te leggen bij zijn woning. Het college van burgemeester en wethouders weigerde deze vergunning met als motivering dat de uitweg ten koste zou gaan van aanwezige groenvoorzieningen, waaronder een boom en een wadi. De weigering was gebaseerd op artikel 2.12 lid 2 onder d van de APV Nuenen 2020 en de bijbehorende beleidsregels, die onder meer voorschrijven dat een uitweg minimaal twee meter van de stam van een boom moet worden aangelegd en dat boomwortels niet beschadigd mogen worden. Omdat de geplande uitweg door een groenstrook zou lopen en binnen de verboden zone van twee meter van de boom zou liggen, handhaafde het college zijn weigeringsbeslissing ook na bezwaar. De rechtbank stelde het college in het gelijk. Het beroep van appellant op het gelijkheidsbeginsel werd verworpen, omdat het door hem aangedragen vergelijkbare geval een woning betrof met een tweede uitweg die zónder vergunning was aangelegd — geen gelijk geval dus. Verdere vergelijkbare gevallen werden niet gespecificeerd. Ook het evenredigheidsbeginsel bood geen soelaas, nu de rechtbank geen onevenredige gevolgen van de weigering aannemelijk achtte. In hoger beroep bij de Raad van State stelt appellant dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de uitweg ten koste gaat van de groenvoorzieningen, omdat de boom feitelijk kan blijven staan. Daarnaast zou de rechtbank ten onrechte buiten beschouwing hebben gelaten dat de uitweg bestraat kan worden met grasbetontegels, wat de impact op de groenstructuur zou beperken. De Raad van State buigt zich over deze nieuwe argumenten. De uitspraak is casuïstisch van aard en heeft beperkte bredere precedentwerking, maar illustreert het belang van concrete onderbouwing bij beroepen op het gelijkheids- en evenredigheidsbeginsel in omgevingsrechtelijke procedures.