Bewaring artikel 59b Vw telt niet mee voor maximale bewaringsduur

Samenvatting

In deze zaak stelde een vreemdeling in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State dat de periode van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59b van de Vreemdelingenwet 2000 — de zogeheten Dublinfase — zou moeten worden meegerekend bij de maximale bewaringsduur als bedoeld in artikel 59, vijfde en zesde lid, van diezelfde wet. De vreemdeling beriep zich daartoe op het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 5 maart 2026 in de zaak Aroja. De Afdeling verwerpt dit betoog. Zij overweegt dat het Aroja-arrest (punt 73) uitsluitend betrekking heeft op perioden van bewaring die zijn opgelegd op grond van artikel 15 van de Terugkeerrichtlijn, ter uitvoering van een terugkeerbesluit. Bewaring op grond van artikel 59b Vw 2000 heeft een andere juridische grondslag — namelijk de Dublinverordening — en valt daar dus niet onder. De Afdeling vindt steun voor dit oordeel in het arrest Kadzoev (HvJ 30 november 2009), waarin het Hof al onderscheid maakte tussen verschillende bewaringsregimes. Nu de rechtsvraag afdoende beantwoord kan worden met bestaande Unierechtelijke rechtspraak, ziet de Afdeling geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie, overeenkomstig de acte éclairé-doctrine zoals neergelegd in Cilfit, Consorzio Italian Management en het recente arrest Remling. Ambtshalve toetsing van de bewaring levert evenmin een grond op om de bewaring onrechtmatig te achten. Het hoger beroep is ongegrond en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak bevestigt de bestaande praktijk dat bewaringsduren per wettelijke grondslag afzonderlijk worden berekend en niet worden gecumuleerd.