Uitzetting vreemdeling geschorst hangende hoger beroep

Samenvatting

In deze zaak heeft een vreemdeling hoger beroep ingesteld tegen een beslissing van de minister van Asiel en Migratie en tegelijkertijd de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verzocht om een voorlopige voorziening. Concreet vroeg hij om schorsing van zijn uitzetting totdat op het hoger beroep is beslist, alsmede om opvang en verstrekkingen gedurende die periode. De voorzieningenrechter heeft het verzoek gehonoreerd voor zover het de uitzetting betreft. Op grond van wat door verzoeker is aangevoerd en met verwijzing naar de vaste jurisprudentielijn van de Afdeling (uitspraak van 20 februari 2019, ECLI:NL:RVS:2019:457) acht de voorzieningenrechter een voorlopige voorziening gerechtvaardigd. De beslissing houdt in dat verzoeker niet mag worden uitgezet totdat de Afdeling in de hoofdzaak (het hoger beroep) een definitieve uitspraak heeft gedaan. De minister van Asiel en Migratie is veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten ten bedrage van € 934,00, volledig toe te rekenen aan beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De uitspraak is puur procedureel van aard: de voorzieningenrechter beoordeelt uitsluitend of er aanleiding is om de status quo te bewaren totdat de inhoudelijke geschilpunten in het hoger beroep worden behandeld. Er worden geen nieuwe rechtsnormen geformuleerd; de beslissing volgt de gevestigde praktijk in vreemdelingenzaken. De inhoudelijke beoordeling van het hoger beroep — en daarmee de definitieve rechtspositie van verzoeker — staat nog open. De praktische betekenis is echter wezenlijk: zolang de procedure loopt, is de vreemdeling beschermd tegen gedwongen vertrek.