Hoger beroep minister ongegrond: terugkeer Libië onvoldoende gemotiveerd
ECLI:NL:RVS:2026:3709, Raad van State, 29-06-2026, BRS.25.001273
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 3 september 2024 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen, hem opgedragen om de Europese Unie onmiddellijk te verlaten, een inreisverbod tegen hem uitgevaardigd en een besluit tot signalering opgelegd.
Kern van de zaak
Een asielzoeker procedeert tegen de beslissing van de minister van Asiel en Migratie, die stelt dat betrokkene bij terugkeer naar Libië geen risico loopt op schending van artikel 3 EVRM. De rechtbank oordeelde dat de minister dit standpunt ondeugdelijk had gemotiveerd en onzorgvuldig had voorbereid. De minister stelde hoger beroep in bij de Raad van State.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep van de minister is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. Doorslaggevend is dat de minister onvoldoende rekening heeft gehouden met de individuele situatie van betrokkene in relatie tot de relevante landeninformatie over Libië, waardoor het standpunt dat geen artikel 3 EVRM-risico bestaat ondeugdelijk is gemotiveerd.
Impactscore
LaagDe zaak is afgedaan met toepassing van de verkorte motivering ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 en stelt geen nieuwe rechtsregels. De impact is beperkt tot de individuele zaak van betrokkene.
Belangrijkste punten
- 1Minister heeft artikel 3 EVRM-risico bij terugkeer naar Libië onvoldoende individueel beoordeeld
- 2Onzorgvuldige voorbereiding en ondeugdelijke motivering van het besluit vastgesteld door rechtbank én Raad van State
- 3Hoger beroep bevat geen rechtsvragen die beantwoording in het belang van rechtseenheid of rechtsontwikkeling vereisen (art. 91 lid 2 Vw 2000)
- 4Geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht (verwijzing naar HvJEU 24 maart 2026, Remling)
- 5Minister veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van € 934,00
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat asielbesluiten met betrekking tot terugkeer naar Libië een deugdelijke individuele beoordeling vereisen, waarbij verklaringen van betrokkene en actuele landeninformatie serieus worden meegewogen. De zaak heeft geen brede precedentwerking nu de Raad van State toepassing geeft aan de verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000.
Praktische impact
Voor betrokkene betekent dit dat het aanvankelijke terugkeerbesluit geen stand houdt en de minister een nieuw, zorgvuldig gemotiveerd besluit moet nemen. De minister draagt ook de proceskosten van het hoger beroep.
Onderwerp-impact
Deze uitspraak onderstreept het belang van een grondige individuele risicobeoordeling bij asielaanvragen gericht op terugkeer naar fragiele staten zoals Libië, waar de veiligheidssituatie structureel zorgwekkend is.
Samenvatting
In deze asielzaak bevestigt de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State de uitspraak van de rechtbank, waarbij het hoger beroep van de minister van Asiel en Migratie ongegrond wordt verklaard. De kern van het geschil betreft de vraag of de minister deugdelijk heeft gemotiveerd dat betrokkene bij terugkeer naar Libië geen reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM, dat het verbod op foltering en onmenselijke behandeling verankert. De rechtbank oordeelde eerder dat de minister dit standpunt onvoldoende had onderbouwd en zijn besluitvorming onzorgvuldig had voorbereid, omdat geen adequate rekening was gehouden met de individuele omstandigheden van betrokkene en de relevante landeninformatie over Libië. De Raad van State sluit zich bij dit oordeel aan. Omdat het hogerberoepschrift van de minister geen rechtsvragen bevat die beantwoording vergen in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin, volstaat de Afdeling met een verkorte motivering op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Evenmin rijzen vragen over de uitleg of geldigheid van Unierecht, waarbij de Afdeling verwijst naar het recente arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 (Remling). De minister wordt veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten van betrokkene ten bedrage van € 934,00 voor professioneel verleende rechtsbijstand. Praktisch gezien dient de minister een nieuw besluit te nemen dat wél voldoet aan de eisen van een individuele en zorgvuldige beoordeling van het artikel 3 EVRM-risico. De uitspraak heeft geen richtinggevend karakter, nu zij via de verkorte procedure is afgedaan en geen nieuwe rechtsnormen formuleert.