Hogere proceskostenvergoeding bij beroep tegen niet-tijdig besluit
ECLI:NL:RVS:2026:3692, Raad van State, 26-06-2026, BRS.26.003041
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Appellant heeft beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit op een aanvraag om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling (appellant) ging in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Arnhem, omdat de rechtbank bij een opvolgend beroep wegens niet tijdig beslissen door de minister van Asiel en Migratie de verkeerde wegingsfactor had toegepast voor de proceskostenvergoeding. De rechtbank paste wegingsfactor 0,25 (zeer licht) toe in plaats van 0,5 (licht), wat leidde tot een vergoeding van slechts € 233,50.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is gegrond verklaard: de Raad van State heeft de uitspraak van de rechtbank vernietigd voor zover het de proceskostenveroordeling betreft en de minister veroordeeld tot betaling van € 934,00 in totaal. De doorslaggevende reden is dat de Afdeling in haar eerdere uitspraak van 15 juni 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:3409) heeft bepaald dat bij opvolgend beroep tegen niet tijdig beslissen wegingsfactor 0,5 (licht) van toepassing is, niet 0,25 (zeer licht).
Impactscore
LaagDe uitspraak betreft een procedureel-technische kwestie over de hoogte van de proceskostenvergoeding en bevestigt slechts een recent gevestigde regel; de maatschappelijke en juridische reikwijdte is beperkt, al heeft het precedentwerking voor vergelijkbare gevallen.
Belangrijkste punten
- 1Bij opvolgend beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit geldt wegingsfactor 0,5 (licht), niet 0,25 (zeer licht).
- 2De Afdeling sluit aan bij haar eigen prejudiciële uitspraak van 15 juni 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:3409) over deze wegingsfactor.
- 3Ook het hoger beroep wordt als 'licht' gekwalificeerd en wegingsfactor 0,5 wordt daarop toegepast.
- 4De totale proceskostenvergoeding bedraagt € 934,00 (€ 467,00 voor beroep en € 467,00 voor hoger beroep).
- 5Er bestaan geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht die prejudiciële verwijzing vereisen (conform arrest Remling, ECLI:EU:C:2026:243).
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de eerder door de Afdeling gestelde regel dat bij opvolgend beroep wegens niet tijdig beslissen wegingsfactor 0,5 geldt, en stroomlijnt zo de toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht in asiel- en migratiezaken. Dit schept duidelijkheid voor lagere rechters over de juiste wegingsfactor in vergelijkbare procedures.
Praktische impact
Vreemdelingen die succesvol beroep instellen wegens het uitblijven van een besluit ontvangen voortaan een hogere proceskostenvergoeding (€ 467,00 per instantie in plaats van € 233,50 in beroep), wat de financiële drempel voor rechtsbijstand enigszins verlaagt.
Onderwerp-impact
In asiel- en migratieprocedures waar de overheid te laat beslist, worden rechtzoekenden financieel beter gecompenseerd voor hun rechtsbijstandskosten, wat een correcte prikkel geeft richting tijdige besluitvorming door de minister van Asiel en Migratie.
Samenvatting
In deze zaak stelde een vreemdeling, bijgestaan door een advocaat in Zwolle, hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Arnhem. Het geschil betrof uitsluitend de hoogte van de proceskostenvergoeding die de minister van Asiel en Migratie moest betalen in een opvolgend beroep wegens het niet tijdig nemen van een besluit. De rechtbank had bij de berekening van de vergoeding wegingsfactor 0,25 (zeer licht) gehanteerd, wat resulteerde in een bedrag van € 233,50. Appellant betoogde dat wegingsfactor 0,5 (licht) van toepassing had moeten zijn. De juridische vraag was welke wegingsfactor uit het Besluit proceskosten bestuursrecht van toepassing is bij een opvolgend beroep dat uitsluitend is gericht tegen het uitblijven van een besluit. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft deze vraag eerder beantwoord in haar uitspraak van 15 juni 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:3409): in dergelijke procedures geldt wegingsfactor 0,5 (licht), niet de nog lagere factor 0,25 (zeer licht). De Afdeling verklaart het hoger beroep gegrond en vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor zover het de proceskostenveroordeling betreft. De minister van Asiel en Migratie wordt veroordeeld tot betaling van in totaal € 934,00: € 467,00 voor het beroep en € 467,00 voor het hoger beroep. Ook het hoger beroep zelf wordt als 'licht' aangemerkt, zodat ook daarvoor wegingsfactor 0,5 geldt. De Afdeling overweegt ten slotte dat het hogerberoepschrift geen vragen oproept over de uitleg of geldigheid van Unierecht, zodat prejudiciële verwijzing naar het Hof van Justitie niet aan de orde is, onder verwijzing naar het arrest Remling (ECLI:EU:C:2026:243). De uitspraak heeft betekenis voor alle vergelijkbare zaken waarin beroep wordt ingesteld wegens niet tijdig beslissen in vreemdelingenprocedures.