Hoger beroep vreemdelingenbewaring ongegrond verklaard door RvS
ECLI:NL:RVS:2026:3647, Raad van State, 26-06-2026, BRS.26.002999
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 20 mei 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in bewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld tegen een rechterlijke uitspraak die zijn bewaring rechtmatig achtte. De appellant, bijgestaan door mr. F. Boone, betwistte de rechtmatigheid van de maatregel van bewaring opgelegd door de minister.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De Afdeling overneemt de motivering van de rechtbank en stelt ambtshalve geen reden te zien om de bewaring onrechtmatig te achten; het hogerberoepschrift bevat geen vragen die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden.
Impactscore
LaagHet betreft een routinematige toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 in een individuele bewaringszaak zonder nieuwe rechtsvragen; de uitkomst is zaakspecifiek en heeft beperkte precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling past de verkorte afdoeningsgrond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: geen motiveringsplicht bij afwezigheid van relevante rechtsvragen.
- 2Er zijn geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht, conform het Remling-arrest (HvJ EU 24 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:243).
- 3De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank integraal over zonder eigen inhoudelijke beoordeling.
- 4Ambtshalve toetsing van de rechtmatigheid van de bewaring levert geen grond op voor onrechtmatigheid.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de standaardtoepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en sluit aan bij het recente Remling-arrest over de voorwaarden voor verkorte afdoening in vreemdelingenzaken met een Unierechtelijke dimensie.
Praktische impact
De vreemdeling blijft in bewaring en ontvangt geen schadevergoeding noch proceskostenvergoeding; de bewaring wordt als rechtmatig aangemerkt.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenbewaring blijft de lat voor een geslaagd hoger beroep hoog: zonder nieuwe rechtsvragen of Unierechtelijke interpretatiekwesties volstaat een verkorte motivering door de RvS.
Samenvatting
In deze vreemdelingrechtelijke zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 26 juni 2026 het hoger beroep ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank bevestigd. De appellant, bijgestaan door mr. F. Boone, had hoger beroep ingesteld tegen een rechterlijke uitspraak die de aan hem opgelegde maatregel van bewaring rechtmatig had bevonden. De centrale juridische vraag was of de bewaring al dan niet rechtmatig was en of er voldoende gronden waren om tot vernietiging van de eerste uitspraak over te gaan. De Afdeling stelde vast dat het hogerberoepschrift geen vragen bevatte die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moesten worden, zodat artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 van toepassing was. Dit artikel maakt het mogelijk het hoger beroep met een verkorte motivering af te doen. Tevens constateerde de Afdeling dat er geen vragen lagen over de uitleg of de geldigheid van een bepaling van Unierecht, overeenkomstig de vereisten die het Hof van Justitie heeft geformuleerd in het Remling-arrest van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243). De motivering van de rechtbank – opgenomen onder overwegingen 1.1 en 1.2 van haar uitspraak – werd integraal overgenomen. Ambtshalve zag de Afdeling evenmin aanleiding om de bewaring onrechtmatig te achten. De minister werd niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten. Deze uitspraak illustreert de bestendige praktijk van de Raad van State om vreemdelingenbewaringszaken die geen principiële of Unierechtelijke vragen opwerpen, via de vereenvoudigde procedure van artikel 91 lid 2 Vw 2000 af te doen, conform de koers die is uitgezet na het Remling-arrest.