Genocideverdrag geeft geen recht op verblijfsvergunning

Samenvatting

In deze zaak verzochten appellanten om een machtiging tot voorlopig verblijf en baseerden zij hun aanspraak mede op artikel 1 van het Genocideverdrag, dat staten verplicht genocide te voorkomen. De rechtbank wees de vordering af, waarna appellanten in hoger beroep gingen bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De centrale juridische vraag was of artikel 1 van het Genocideverdrag rechtstreekse werking heeft in de Nederlandse rechtsorde, zodat individuen er een afdwingbaar recht op een verblijfsvergunning aan kunnen ontlenen. De Afdeling beantwoordt deze vraag ontkennend. Zij stelt vast dat de in artikel 1 Genocideverdrag neergelegde inspanningsverplichting om genocide te voorkomen niet onvoorwaardelijk en niet voldoende nauwkeurig geformuleerd is om in de nationale rechtsorde zonder meer als objectief recht te kunnen worden toegepast. Aan de criteria voor rechtstreekse werking — namelijk dat een verdragsbepaling een ieder verbindend en voldoende precies is — wordt dus niet voldaan. Appellanten kunnen daarom geen geslaagd beroep doen op deze bepaling om een mvv af te dwingen. De Afdeling verwijst ter ondersteuning naar haar eerdere uitspraak van 22 juni 2022 en het arrest van de Hoge Raad van 19 juli 2019, waaruit dezelfde lijn reeds volgt. De tweede en derde grief worden verworpen met toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000, de zogeheten verkorte motivering, omdat zij geen vragen opwerpen die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden. Het hoger beroep is ongegrond en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De uitspraak bevestigt daarmee de bestaande jurisprudentielijn dat verdragsrechtelijke inspanningsverplichtingen geen individuele verblijfsaanspraken in het leven roepen.