Beroep tegen omgevingsvergunning mantelzorgunit ongegrond verklaard
ECLI:NL:RBZWB:2026:8472, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 03-09-2026, BRE 25/3683
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Omgevingsvergunning mantelzorgwoning voor 15 jaar. Omgevingswet. Geen bindend advies gemeenteraad. Geen toets aan Besluit bouwwerken leefomgeving: technische bouwactiviteit niet verleend: vergunningvrij. Evenwichtige toedeling van functies aan locaties (ETFAL). Geen onrechtmatige hinder. Geen buitensporige last in de zin van artikel 1 EP bij het EVRM. Beroep ongegrond.
Kern van de zaak
Eiseres maakt bezwaar tegen een door het college verleende omgevingsvergunning voor een mantelzorgunit bij de woning van vergunninghoudster. Zij stelt onder meer dat het college niet alle relevante stukken heeft verstrekt, waaronder een medisch advies van een ergotherapeut. De zaak draait om de rechtmatigheid van de vergunningverlening en de processuele positie van eiseres.
Beslissing van de rechter
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Doorslaggevend is dat het college de voor de zaak relevante informatie uit het medisch advies (de beoordeling van alternatieven) heeft opgenomen in het bestreden besluit, en dat het medisch advies zelf geen onderdeel uitmaakt van de aan de omgevingsvergunning ten grondslag liggende stukken maar van een afzonderlijke Wmo-procedure.
Impactscore
LaagHet betreft een feitelijk en procedureel weinig complexe zaak op gemeentelijk niveau zonder principiële rechtsvragen; de uitkomst is casuïstisch en heeft beperkte precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Het college hoefde het medisch advies van de ergotherapeut niet als op de zaak betrekking hebbend stuk te verstrekken, omdat dit advies onderdeel uitmaakte van een afzonderlijke Wmo-procedure en niet van de omgevingsvergunningaanvraag.
- 2De relevante inhoud uit het medisch advies (beoordeling van alternatieven) was door het college verwerkt in het bestreden besluit, zodat eiseres inhoudelijk niet in haar procespositie is geschaad.
- 3Geheimhouding van bepaalde stukken werd door de rechtbank gerechtvaardigd geacht; partijen hebben toestemming gegeven deze stukken toch in de beoordeling te betrekken.
- 4Eiseres krijgt geen vergoeding van griffierecht en proceskosten nu het beroep ongegrond is verklaard.
- 5Hoger beroep staat open bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat een medisch advies in het kader van de Wmo niet automatisch als op de zaak betrekking hebbend stuk in een omgevingsvergunningprocedure geldt, mits de relevante informatie daaruit in het besluit is verwerkt. Dit verduidelijkt de reikwijdte van de inzageverplichting bij samenlopende procedures.
Praktische impact
Eiseres krijgt geen gelijk en draagt haar eigen proceskosten. De omgevingsvergunning voor de mantelzorgunit blijft in stand, zodat vergunninghoudster haar woonvoorziening kan behouden.
Onderwerp-impact
De uitspraak is relevant voor situaties waarin mantelzorgwoningen of -units worden gerealiseerd en waarbij Wmo-besluiten en omgevingsvergunningen samenlopen; gemeenten hoeven de Wmo-dossiers niet automatisch in de omgevingsvergunningprocedure in te brengen.
Samenvatting
In deze zaak heeft de Rechtbank Zeeland-West-Brabant het beroep van eiseres tegen een door het college van burgemeester en wethouders verleende omgevingsvergunning voor een mantelzorgunit ongegrond verklaard. Vergunninghoudster had op basis van een Wmo-indicatie een mantelzorgunit geplaatst en daarvoor vervolgens een omgevingsvergunning aangevraagd. Eiseres, een buurvrouw of omwonende, was het hier niet mee eens en stelde in beroep onder meer dat het college niet alle op de zaak betrekking hebbende stukken had verstrekt. In het bijzonder wees zij op het medisch advies van een ergotherapeut, dat zij pas in de beroepsfase in gelakte versie had ontvangen en waarvan zij stelde dat dit haar procespositie had geschaad. De rechtbank verwierp dit standpunt. Zij oordeelde dat het medisch advies onderdeel uitmaakte van de afzonderlijke Wmo-procedure voor de woningaanpassing en niet van de omgevingsvergunningprocedure zelf. De voor de omgevingsvergunning relevante informatie uit dat advies — de beoordeling van alternatieven — was door het college opgenomen in het bestreden besluit. Eiseres had in beroep ook de gelegenheid gehad om alternatieve oplossingen aan de orde te stellen. Van een schending van haar procespositie was dan ook geen sprake. De rechtbank had tevens te oordelen over geheimgehouden stukken, waarbij zij de geheimhouding gerechtvaardigd achtte. Partijen stemden er echter mee in dat de rechtbank die stukken wel bij de beoordeling betrok. Eiseres werd in het ongelijk gesteld: het beroep is ongegrond, zij krijgt het griffierecht niet terug en heeft geen recht op proceskostenvergoeding. Tegen de uitspraak staat hoger beroep open bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.