Beroep tegen fictief regulier voordeel eigen vennootschap ongegrond

Samenvatting

Deze zaak betreft twee aanmerkelijkbelanghouders (vermoedelijk fiscale partners) die in aanslag inkomstenbelasting 2023 worden geconfronteerd met een fictief regulier voordeel van in totaal € 181.292 op grond van de per 1 januari 2023 ingevoerde Wet excessief lenen bij eigen vennootschap. Deze wet voegt aan de Wet inkomstenbelasting 2001 toe dat het bovenmatige deel van schulden die een aanmerkelijkbelanghouder heeft bij zijn eigen vennootschap, wordt aangemerkt als regulier voordeel uit aanmerkelijk belang en daarmee als belastbaar inkomen in box 2. De hoogte van het fictief regulier voordeel en de verdeling ervan tussen de belastingplichtigen zijn onomstreden; het geschil spitst zich uitsluitend toe op de vraag of de heffing op stelselniveau in strijd is met het EVRM. Belanghebbenden beroepen zich op drie verdragsbepalingen: artikel 1 van het Eerste Protocol (bescherming van eigendom), artikel 6 EVRM (eerlijk proces) en artikel 7 EVRM (geen straf zonder wet, legaliteitsbeginsel). De inspecteur stelt zich op het standpunt dat de wet correct is toegepast en dat van EVRM-schending geen sprake is. Rechtbank Noord-Nederland verklaart de beroepen ongegrond. De rechtbank oordeelt dat de heffing over het fictief regulier voordeel de EVRM-toets op stelselniveau doorstaat en dus niet in strijd is met de ingeroepen verdragsartikelen. Belanghebbenden ontvangen hun griffierecht niet terug en krijgen geen proceskostenvergoeding. Tegen de uitspraak staat hoger beroep open bij het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. De uitspraak past in een reeks procedures die DGA's voeren tegen deze betrekkelijk nieuwe wetgeving, en bevestigt vooralsnog de rechtsgeldigheid van de fictief-reguliervoordeel-regeling.