Hoge Raad: cassatie Staatssecretaris over belasting expat ongegrond

Samenvatting

Deze zaak betreft een in Duitsland wonende Nederlandse gepensioneerde (geboren 1944) die voor de jaren 2017 tot en met 2019 aangifte deed als kwalificerende buitenlandse belastingplichtige in Nederland. Hij ontving een AOW-uitkering, een volledig op een publiekrechtelijke dienstbetrekking gebaseerd ouderdomspensioen van [A], en een minimale Duitse pensioenuitkering. Zijn echtgenote ontving uitsluitend AOW. Op basis van het destijds geldende belastingverdrag Nederland-Duitsland uit 1959 had Nederland heffingsrecht over de AOW en het [A]-pensioen. Belanghebbende had naar Nederlands recht negatief inkomen uit zijn in Duitsland gelegen eigen woning en specifieke zorgkosten die mogelijk aftrekbaar waren. In Duitsland ontving hij nihilaanslagen inkomstenbelasting. De Staatssecretaris van Financiën stelde beroep in cassatie in tegen de uitspraak van het Gerechtshof 's-Hertogenbosch (ECLI:NL:GHSHE:2025:1853). Belanghebbende betwistte de ontvankelijkheid van dit cassatieberoep wegens termijnoverschrijding, maar de Hoge Raad verwierp dit verweer op de gronden uit de conclusie van de Advocaat-Generaal (ECLI:NL:PHR:2026:188). Ten gronde verklaart de Hoge Raad het beroep in cassatie van de Staatssecretaris ongegrond, waarmee het oordeel van het hof in stand blijft. Hoewel de volledige motivering van de Hoge Raad niet volledig uit de beschikbare tekst blijkt, bevestigt het arrest de door het hof gehanteerde uitleg van de verdragsrechtelijke en wettelijke kaders rond kwalificerende buitenlandse belastingplicht en de toepasselijke aftrekposten. De Staatssecretaris wordt veroordeeld tot betaling van griffierecht. De uitspraak heeft beperkte precedentwerking, nu het belastingverdrag van 1959 inmiddels is vervangen, maar is relevant voor lopende en historische geschillen over de jaren waarop het oude verdrag van toepassing was.