Beroep omwonenden pluimveehouderij wegens geurhinder deels gegrond
ECLI:NL:RBLIM:2026:9475, Rechtbank Limburg, 07-09-2026, Roe 24/5057
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Verzoek om gehele of gedeeltelijke intrekking omgevingsvergunning, of verbinden van voorschriften daaraan, van pluimveehouderij vanwege geurhinder omwonenden. Omwonenden hebben onvoldoende aannemelijk gemaakt dat dit vereist is op grond van strijd met artikel 8 EVRM. Ten aanzien van één eiser heeft verweerder echter onvoldoende gemotiveerd dat geen sprake is van onaanvaardbare geurhinder als bedoeld in artikel 7af BuChw. Beroep van deze eiser gegrond, beroep van overige eisers ongegrond.
Kern van de zaak
Omwonenden van een pluimveehouderij in Limburg verzochten het bevoegd gezag om nadere voorschriften te verbinden aan de omgevingsvergunning of deze in te trekken wegens ernstige geurhinder. Vergunninghoudster had zelf al om gedeeltelijke intrekking gevraagd voor fijnstofemissienormen. Het bestuursorgaan reageerde onvoldoende op het verzoek van eisers, waarna zij beroep instelden.
Beslissing van de rechter
De rechtbank verklaart het beroep deels gegrond voor zover ingediend door een of meerdere eisers, en veroordeelt verweerder in de proceskosten (€ 1.868,-) en vergoedt het griffierecht. De doorslaggevende reden is dat verweerder onvoldoende heeft gehandeld op het verzoek om nadere voorschriften of intrekking wegens geurhinder die mogelijk in strijd is met artikel 8 EVRM.
Impactscore
MiddelDe uitspraak past in een bredere trend van EVRM-gebaseerde handhavingsverzoeken bij veehouderijen, maar is van een lagere rechter en betreft een specifieke feitelijke situatie; de principiële rechtsvraag over de doorwerking van artikel 8 EVRM in het omgevingsrecht is nog volop in ontwikkeling.
Belangrijkste punten
- 1Omwonenden baseren hun verzoek op artikel 2.33 Wabo en artikel 7af BuChw wegens ernstige geurbelasting bij omliggende woningen
- 2Eisers beroepen zich op het civiele vonnis Rechtbank Den Haag 14 september 2022, waarin geurbelasting boven 19,4 Ou/m³ in strijd met artikel 8 EVRM werd geacht
- 3Vergunninghoudster had zelf al om gedeeltelijke intrekking verzocht (situatie 1: vleeskuikens ouderdieren) ter voldoening aan fijnstofemissienormen en voor nadeelcompensatie
- 4De omgevingsvergunning betreft een 'of-of-situatie': 51.324 vleeskuikens ouderdieren of 53.500 legkippen; situatie 1 is inmiddels ingetrokken
- 5Beroep deels gegrond; verweerder wordt veroordeeld in proceskosten en dient griffierecht te vergoeden
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat omwonenden via artikel 2.33 Wabo een bestuursrechtelijk handhavingsverzoek kunnen indienen op basis van EVRM-argumenten (artikel 8) bij ernstige geurhinder, en dat bestuursorganen hierop adequaat moeten beslissen. Dit sluit aan bij de toenemende rechtspraak die civielrechtelijke EVRM-normen doortrekt naar het omgevingsrecht.
Praktische impact
Vergunninghoudster ziet zich geconfronteerd met een (deels) gegrond beroep dat kan leiden tot aanvullende voorschriften of verdere intrekking van de vergunning, met mogelijke consequenties voor de bedrijfsvoering van de pluimveehouderij. Omwonenden krijgen erkenning van hun bezwaren en worden deels tegemoetgekomen.
Onderwerp-impact
Voor de agrarische sector, en pluimveehouderijen in het bijzonder, vergroot deze uitspraak de druk om te voldoen aan geuremissienormen en onderstreept het de mogelijkheid dat omwonenden via het bestuursrecht vergunningen kunnen laten aanpassen of intrekken wegens EVRM-strijdige geurhinder.
Samenvatting
Deze zaak betreft een pluimveehouderij in Limburg waarvoor in 2015 een omgevingsvergunning is verleend voor twee alternatieve bedrijfssituaties: het houden van vleeskuikens ouderdieren of legkippen. Nadat vergunninghoudster zelf om gedeeltelijke intrekking had verzocht om te voldoen aan fijnstofemissienormen en nadeelcompensatie te ontvangen, dienden omwonenden op 20 november 2023 een eigen verzoek in. Zij verzochten het bevoegd gezag om nadere voorschriften te verbinden aan de vergunning of deze geheel dan wel gedeeltelijk in te trekken, vanwege ernstige geurhinder. Daarvoor beriepen zij zich op artikel 2.33 Wabo en artikel 7af van het Besluit uitvoering Crisis- en herstelwet. Centrale juridische vraag was of de geurbelasting vanuit de veehouderij zodanig hoog is dat sprake is van strijd met artikel 8 EVRM (recht op eerbiediging van de woning en het privéleven) en of het bestuursorgaan verplicht was op dit verzoek te beslissen. Eisers onderbouwden hun standpunt mede met V-stacks-berekeningen waaruit bleek dat de geurbelasting bij meerdere omliggende woningen het niveau van 19,4 Ou/m³ overschreed, de norm die de Rechtbank Den Haag in september 2022 in strijd met artikel 8 EVRM had geacht. Verweerder heeft onvoldoende op het verzoek gereageerd, waarna eisers beroep instelden. De Rechtbank Limburg verklaart het beroep deels gegrond voor zover ingediend door een specifieke eiser, veroordeelt verweerder in de proceskosten van € 1.868,- en bepaalt dat het griffierecht wordt vergoed. De uitspraak bevestigt dat omwonenden van intensieve veehouderijen via het bestuursrecht een beroep kunnen doen op EVRM-normen en dat bestuursorganen hierop inhoudelijk dienen te beslissen. Het verzoek om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn wordt afgewezen.