Beroep gegrond wegens niet tijdig beslissen op aanvraag

Samenvatting

In deze zaak bij de Rechtbank Den Haag heeft een eiser beroep ingesteld omdat de minister niet tijdig heeft beslist op zijn aanvraag. Voor aanvragen ingediend vóór 28 maart 2025 geldt een wettelijke beslistermijn van 90 dagen, die de minister met maximaal drie maanden mag verlengen. De minister heeft van die verlengingsbevoegdheid gebruik gemaakt, maar ook na de verlengde termijn is geen besluit genomen. Bovendien had de bestuursrechter in een eerdere uitspraak van 24 oktober 2025 de minister al uitdrukkelijk opgedragen binnen een bepaalde termijn te beslissen; ook die termijn is verstreken zonder dat een besluit volgde. Normaal gesproken moet een aanvrager eerst een ingebrekestelling sturen voordat hij beroep kan instellen wegens niet tijdig beslissen. De rechtbank oordeelt echter dat deze stap in dit geval achterwege mocht blijven, juist omdat er al een expliciete en verstreken rechterlijke termijn bestond. Het beroep is daarom ontvankelijk ondanks het ontbreken van een ingebrekestelling. De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt het met een besluit gelijkgestelde niet tijdig beslissen. De minister wordt opgedragen binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog een besluit op de aanvraag bekend te maken. Bij overschrijding van die termijn verbeurt de minister een dwangsom van €50 per dag, met een maximum van €15.000. Daarnaast dient de minister het betaalde griffierecht van €200 terug te betalen en wordt hij veroordeeld in de proceskosten van eiser tot een bedrag van €467. De uitspraak past binnen de vaste lijn dat een eerdere rechterlijke termijnstelling een ingebrekestelling kan vervangen en onderstreept de rechterlijke mogelijkheid om via dwangsommen bestuurlijk stilzitten te doorbreken.