Asielaanvraag Jemenitische biseksuele man niet-ontvankelijk wegens Grieks verblijfsrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:32339, Rechtbank Den Haag, 29-10-2026, NL26.56684 en NL26.56685
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)De rechtbank is van oordeel dat het beroep ongegrond is. Verweerder heeft in het bestreden besluit onvoldoende gemotiveerd dat de terugkeer van eiser naar Griekenland niet in strijd is met artikel 3 van het EVRM1 of artikel 4 van het Handvest. Dit motiveringsgebrek kan naar het oordeel van de rechtbank worden gepasseerd middels artikel 6:22 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Verweerder geeft in beroep een nadere motivering en verwijst daarbij naar Informatiebericht (IB) 2026/31, relevante jurisprudentie en recente rapporten. Met deze aanvullende motivering is de rechtbank van oordeel dat verweerder zich terecht op het standpunt heeft mogen stellen dat eiser zelfredzaam is en hij bij terugkeer naar Griekenland niet in een situatie terechtkomt van zeer verregaande materiele deprivatie.
Kern van de zaak
Een man met vermoedelijk Jemenitische of Palestijnse nationaliteit vroeg asiel aan in Nederland. Hij vreest rekrutering door de Houthi's en vervolging vanwege zijn biseksuele gerichtheid. Verweerder (IND) verklaarde de aanvraag niet-ontvankelijk omdat eiser al een verblijfsvergunning asiel heeft in Griekenland.
Beslissing van de rechter
De rechtbank Den Haag heeft de asielaanvraag niet-ontvankelijk verklaard op grond van artikel 38, eerste lid, onder c, van de Procedureverordening. De doorslaggevende reden is dat eiser op 24 juni 2026 een verblijfsvergunning asiel in Griekenland heeft verkregen en hij voldoende zelfredzaam wordt geacht om zich aldaar staande te houden, zodat de drempel van zeer verregaande materiële deprivatie niet wordt gehaald.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een toepassing van bestaande rechtspraak en beleid omtrent het interstatelijk vertrouwensbeginsel en niet-ontvankelijkheid op grond van de Procedureverordening. De zaak heeft geen precedentwerking buiten de individuele casus en de rechtbank volgt eerder vastgestelde lijnen.
Belangrijkste punten
- 1Eiser heeft op 24 juni 2026 een verblijfsvergunning asiel verkregen in Griekenland, hetgeen grond is voor niet-ontvankelijkheid op basis van art. 38 lid 1 sub c Procedureverordening.
- 2Ten aanzien van Griekenland wordt opnieuw uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel, conform uitspraak Rechtbank Den Haag van 21 september 2026.
- 3Verweerder acht eiser als alleenstaande volwassen man zelfredzaam; er zijn geen concrete aanknopingspunten voor kwetsbaarheid.
- 4Eiser heeft in Griekenland aantoonbaar in zijn levensonderhoud kunnen voorzien via (kortdurend) werk, huisvesting en een sociaal netwerk.
- 5De drempel van 'zeer verregaande materiële deprivatie' als vereiste voor toepassing van artikel 3 EVRM/artikel 4 Handvest wordt niet bereikt.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Griekenland opnieuw van toepassing is na een eerdere doorbraak in september 2026, en dat een reeds verkregen asielprocedure-status aldaar grond is voor niet-ontvankelijkheid in Nederland. De drempeltoets voor materiële deprivatie blijft hoog.
Praktische impact
Eiser dient terug te keren naar Griekenland om aldaar gebruik te maken van zijn reeds verleende verblijfsvergunning. Zijn vrees voor de Houthi's en voor vervolging wegens biseksualiteit zal in beginsel niet door Nederland worden beoordeeld.
Onderwerp-impact
Voor asielzoekers met een reeds verleende status in een andere EU-lidstaat, ook personen met een LHBTI+-achtergrond of specifieke veiligheidsrisico's uit landen als Jemen, bevestigt deze uitspraak dat Nederland de inhoudelijke beoordeling niet overneemt zolang terugkeer naar de eerste lidstaat niet leidt tot een situatie van zeer ernstige materiële deprivatie.
Samenvatting
Een man van vermoedelijk Jemenitische of Palestijnse nationaliteit – hij stelde aanvankelijk de Jemenitische en later de Palestijnse nationaliteit te hebben en daarmee staatloos te zijn – diende in Nederland een asielaanvraag in. Hij voerde aan te vrezen voor gedwongen rekrutering door de Houthi's en voor vervolging vanwege zijn biseksuele gerichtheid door zowel de Houthi's als de legitieme Jemenitische regering. De IND (verweerder) verklaarde de aanvraag niet-ontvankelijk op grond van artikel 38, eerste lid, onder c, van de Procedureverordening, omdat eiser op 24 juni 2026 reeds een verblijfsvergunning asiel had verkregen in Griekenland. De centrale juridische vraag was of terugkeer naar Griekenland voor eiser zou leiden tot een schending van artikel 3 EVRM of artikel 4 van het EU-Handvest wegens materiële deprivatie of andere onmenselijke behandeling. De rechtbank Den Haag oordeelde dat de asielaanvraag terecht niet-ontvankelijk is verklaard. Daarbij speelde een cruciale rol dat de rechtbank – in lijn met een uitspraak van dezelfde zittingsplaats van 21 september 2026 – opnieuw uitgaat van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Griekenland. Uit beschikbare landeninformatie blijkt niet dat het voor eiser onmogelijk is om in zijn basisbehoeften te voorzien bij terugkeer. Verweerder beschouwt eiser als een zelfredzame, alleenstaande volwassen man zonder concrete kwetsbaarheid. Eiser heeft bovendien in Griekenland aangetoond zichzelf te kunnen redden: hij heeft er kortdurend werk en huisvesting gevonden en beschikte over een bescheiden sociaal netwerk. De drempel van 'zeer verregaande materiële deprivatie' – vereist voor een geslaagd beroep op de mensenrechtelijke ondergrens – wordt daarmee niet gehaald. De uitspraak illustreert de hoge lat die geldt voordat Nederland de inhoudelijke behandeling van een asielaanvraag overneemt van een andere EU-lidstaat die reeds bescherming heeft verleend.