Uitlevering aan VS toegestaan ondanks EVRM-bezwaren eiseres
ECLI:NL:RBDHA:2026:31907, Rechtbank Den Haag, 30-10-2026, C/09/712301/ KG ZA 26-977
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Kort geding. Eiseres vordert primair een verbod tot uitlevering aan de Verenigde Staten totdat onherroepelijk in haar asielprocedure is beslist. Subsidiair vordert zij dat de uitlevering wordt verboden totdat aanvullende garanties zijn ontvangen. Reëel risico op schending art. 3 EVRM? Interstatelijk vertrouwensbeginsel. Afwijzing vorderingen.
Kern van de zaak
Een vrouw (eiseres) verzet zich in kort geding tegen het besluit van de Minister om haar uit te leveren aan de Verenigde Staten. De uitleveringsrechter had de uitlevering eerder toelaatbaar verklaard. Eiseres beroept zich onder meer op dreigende schending van artikel 3 EVRM (verbod op onmenselijke behandeling) wegens mogelijke levenslange gevangenisstraf zonder uitzicht op vervroegde vrijlating, en op het specialiteitsbeginsel.
Beslissing van de rechter
De voorzieningenrechter wijst het kort geding van eiseres af en laat het uitleveringsbesluit van de Minister in stand. Doorslaggevend is dat eiseres onvoldoende heeft onderbouwd dat sprake is van een reëel risico op een levenslange gevangenisstraf zonder mogelijkheid van herbeoordeling, en dat vertrouwd mag worden op naleving van het bilaterale uitleveringsverdrag met de VS door het specialiteitsbeginsel.
Impactscore
MiddelDe uitspraak past bestaande EHRM-jurisprudentie (Sanchez-Sanchez) toe zonder nieuwe rechtsnormen te stellen en heeft primair betekenis voor vergelijkbare individuele uitleveringszaken met de VS; de rechtsvraag is niet principieel nieuw.
Belangrijkste punten
- 1Eiseres voldeed niet aan de bewijslast uit Sanchez-Sanchez t. VK (EHRM): zij maakte niet aannemelijk dat een reëel risico bestaat op levenslange gevangenisstraf zonder uitzicht op vrijlating.
- 2Bij onvoldoende onderbouwing van het eerste stapvereiste komt de rechter niet toe aan de tweede stap: beoordeling van beschikbare waarborgen voor herbeoordeling of vrijlating.
- 3Het specialiteitsbeginsel is verankerd in artikel 15 van het bilaterale uitleveringsverdrag Nederland-VS; de VS zijn na het verzoek gebonden aan verdragsverplichtingen, ook als nationale bevoegdheden van de procureur verder reiken.
- 4In uitgangspunt mag worden vertrouwd dat de VS hun verdragsverplichtingen zullen nakomen; eiseres onderbouwde niet waarom dit vertrouwen in dit geval zou ontbreken.
- 5De lopende asielprocedure (uitspraak asielrechter 20 augustus 2026, hoger beroep ingesteld) lost zich op in de beslissing over de uitlevering en staat daar niet zelfstandig aan in de weg.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de strenge bewijslast voor opgeëiste personen bij een beroep op artikel 3 EVRM in uitleveringszaken: een blote stelling over risico op levenslange gevangenisstraf volstaat niet. Tevens wordt de verhouding tussen de asielprocedure en de uitleveringsprocedure verduidelijkt in lijn met bestaande rechtspraak van de Afdeling en het hof Den Haag.
Praktische impact
Eiseres wordt uitgeleverd aan de Verenigde Staten; haar kort geding biedt geen soelaas. De lopende hoger beroepsprocedure in de asielprocedure heeft geen schorsende werking op de uitleveringsbeslissing.
Onderwerp-impact
Voor personen die in uitleveringsprocedures een beroep doen op EVRM-gronden is een concrete en onderbouwde feitelijke basis vereist; algemene verwijzingen naar mogelijke mensenrechtenschendingen zijn onvoldoende om uitlevering tegen te houden.
Samenvatting
In deze kort gedingprocedure voor de Rechtbank Den Haag verzet een vrouw (eiseres) zich tegen het besluit van de Minister om haar uit te leveren aan de Verenigde Staten. De uitleveringsrechter had de uitlevering eerder toelaatbaar verklaard. Eiseres voert aan dat uitlevering in strijd zou zijn met artikel 3 EVRM en artikel 4 van het EU-Handvest, omdat zij bij veroordeling mogelijk een levenslange gevangenisstraf zonder uitzicht op vervroegde vrijlating opgelegd kan krijgen. Daarnaast beroept zij zich op het specialiteitsbeginsel en speelt een lopende asielprocedure een rol. De voorzieningenrechter wijst de vorderingen van eiseres af. Ten aanzien van het EVRM-verweer past de rechter de tweestappentoets toe uit het EHRM-arrest Sanchez-Sanchez tegen het Verenigd Koninkrijk. In de eerste stap moet de opgeëiste persoon aannemelijk maken dat substantiële gronden bestaan voor een reëel risico op een levenslange gevangenisstraf zonder mogelijkheid van herbeoordeling of vrijlating. Eiseres heeft dit niet onderbouwd en heeft volstaan met een blote stelling. Omdat de eerste stap niet is doorstaan, komt de rechter niet toe aan de vraag of voldoende waarborgen bestaan. Ten aanzien van het specialiteitsbeginsel oordeelt de rechter dat dit is verankerd in artikel 15 van het bilaterale uitleveringsverdrag Nederland-VS, en dat de VS zodra uitlevering is verzocht gebonden zijn aan deze verdragsverplichtingen, ook als die de nationaalrechtelijke bevoegdheden van de procureur van South Carolina inperken. Eiseres heeft niet onderbouwd waarom het gebruikelijke vertrouwen in naleving van verdragsverplichtingen hier niet zou gelden. Tot slot oordeelt de rechter dat de asielrechtelijke procedure, waarin de asielrechter op 20 augustus 2026 uitspraak deed en waartegen de minister van Asiel en Migratie hoger beroep heeft ingesteld, niet zelfstandig in de weg staat aan de uitlevering: die kwestie lost zich op in de uitleveringsbeslissing zelf. De uitlevering van eiseres aan de VS wordt daarmee toegestaan.