Minister verplicht alsnog te beslissen op vreemdelingenaanvraag

Samenvatting

In deze zaak heeft Rechtbank Den Haag uitspraak gedaan in een beroep wegens het niet tijdig nemen van een besluit door de minister in een vreemdelingenzaak. De achtergrond is dat de rechtbank eerder, bij uitspraak van 12 januari 2026, een uitdrukkelijke termijn had gesteld voor het nemen van een besluit op de aanvraag van eiser. Ondanks het verstrijken van die termijn had de minister geen besluit genomen, waarop eiser beroep instelde. De rechtbank oordeelde dat eiser ontvankelijk was in zijn beroep, ondanks het ontbreken van een formele ingebrekestelling. Dit omdat een eerdere rechterlijke uitspraak met een expliciete en verstreken beslistermijn de ingebrekestellingsvereiste vervangt. Nu de minister geen verweerschrift had ingediend en evenmin duidelijkheid had gegeven over wanneer hij zou beslissen, zag de rechtbank geen aanleiding af te wijken van de standaardtermijn. De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het met een besluit gelijkgestelde niet-tijdig beslissen. Zij droeg de minister op om binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog een besluit op de aanvraag bekend te maken. Voor het geval de minister ook deze termijn zou overschrijden, verbond de rechtbank aan de uitspraak een dwangsom van €50 per dag, met een maximum van €15.000, overeenkomstig de geldende rechterlijke aanbeveling voor vreemdelingenzaken. Daarnaast werd de minister veroordeeld tot vergoeding van het griffierecht (€200,-) en de proceskosten van eiser (€467,-). De proceskosten werden bepaald met een wegingsfactor 0,5, omdat de zaak uitsluitend betrekking had op de termijnoverschrijding en niet op de inhoud van de aanvraag. De uitspraak past binnen vaste jurisprudentie en kent geen bijzondere afwijkingen.