Beroep Iraakse asielzoeker tegen overdracht aan Duitsland ongegrond
ECLI:NL:RBDHA:2026:31464, Rechtbank Den Haag, 24-09-2026, NL26.45083 en NL26.45084
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)art. 3 EVRM, art. 4 Handvest, indirect refoulement
Kern van de zaak
Een Iraakse asielzoeker (geboren 2001) vocht bij Rechtbank Den Haag de beslissing aan van de IND om zijn asielaanvraag niet in behandeling te nemen, omdat Duitsland op grond van de Dublin-verordening verantwoordelijk zou zijn. Hij stelde dat overdracht aan Duitsland zou leiden tot indirect refoulement naar Irak en dat hij er geen eerlijke asielprocedure kon verwachten.
Beslissing van de rechter
Het beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om een voorlopige voorziening is niet-ontvankelijk verklaard. Doorslaggevend is dat ten aanzien van Duitsland het interstatelijk vertrouwensbeginsel van toepassing is en eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van structurele tekortkomingen die een reëel risico op schending van artikel 3 EVRM of artikel 4 EU-Handvest opleveren.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele Dublin-zaak op rechtbankniveau waarbij bestaande jurisprudentie van de Afdeling wordt gevolgd; er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord of fundamentele regels gesteld.
Belangrijkste punten
- 1Duitsland wordt als verantwoordelijke lidstaat aangemerkt op grond van de Dublin-verordening; IND neemt de aanvraag niet in behandeling.
- 2Het interstatelijk vertrouwensbeginsel geldt ten aanzien van Duitsland; dit is impliciet bevestigd door de Afdeling bestuursrechtspraak in haar uitspraak van 20 maart 2026.
- 3Eiser draagt de bewijslast om aannemelijk te maken dat structurele tekortkomingen in de Duitse asielprocedure of opvang een reëel risico op artikel 3 EVRM-schending meebrengen.
- 4Vrees voor indirect refoulement naar Irak en gestelde discriminatie/xenofobie in Duitsland worden niet voldoende onderbouwd geacht.
- 5Verzoek om voorlopige voorziening wordt niet-ontvankelijk verklaard; geen proceskostenvergoeding toegekend.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van het interstatelijk vertrouwensbeginsel jegens Duitsland in Dublin-overdrachtzaken en sluit aan bij de lijn van de Afdeling bestuursrechtspraak van 20 maart 2026. De bewijslast voor het aantonen van structurele tekortkomingen blijft zwaar voor de asielzoeker.
Praktische impact
Voor de individuele eiser betekent dit dat hij aan Duitsland overgedragen kan worden om zijn asielaanvraag daar te laten behandelen. Hij kan hoger beroep instellen bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen vier weken.
Onderwerp-impact
In de bredere context van Dublin-overdrachten naar Duitsland biedt de uitspraak steun aan het beleid van de IND om aanvragen niet in behandeling te nemen wanneer Duitsland verantwoordelijk is, ook nu eiser wijst op een verslechterd maatschappelijk klimaat voor asielzoekers.
Samenvatting
Een Iraakse asielzoeker, geboren in 2001, diende in Nederland een asielaanvraag in. De IND (verweerder) nam de aanvraag niet in behandeling op grond van de Dublin-verordening, omdat Duitsland verantwoordelijk werd geacht voor de behandeling ervan. Eiser bestreed dit besluit voor Rechtbank Den Haag. Hij voerde aan dat het bestreden besluit onzorgvuldig tot stand was gekomen doordat verweerder onvoldoende onderzoek had gedaan naar de actuele asielprocedure en opvangomstandigheden in Duitsland. Daarnaast stelde hij dat overdracht aan Duitsland zou leiden tot indirect refoulement naar Irak, omdat de Duitse autoriteiten hem expliciet hadden medegedeeld dat hij naar Irak diende terug te keren. Bij terugkeer naar Irak vreesde hij een behandeling in strijd met artikel 3 EVRM en artikel 4 van het EU-Handvest. Tot slot wees eiser op een groeiende anti-islamitische en xenofobische sfeer in Duitsland, mede als gevolg van jihadistische aanslagen, waardoor hij een eerlijke asielprocedure aldaar niet mogelijk achtte. De rechtbank verwierp alle beroepsgronden. Centraal staat het interstatelijk vertrouwensbeginsel: ten aanzien van Duitsland wordt er van uitgegaan dat dit land zijn internationale verplichtingen nakomt. Dit beginsel is impliciet bevestigd door de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in haar uitspraak van 20 maart 2026. De bewijslast ligt bij eiser om aannemelijk te maken dat structurele tekortkomingen in de Duitse asielprocedure of opvangvoorzieningen een reëel risico op schending van artikel 3 EVRM of artikel 4 Handvest met zich meebrengen. De rechtbank oordeelde dat eiser daarin niet is geslaagd. De algemene verwijzingen naar een verslechterd maatschappelijk klimaat en persoonlijk ervaren discriminatie zijn onvoldoende om het vertrouwensbeginsel te doorbreken. Het beroep werd ongegrond verklaard, het verzoek om een voorlopige voorziening niet-ontvankelijk, en proceskosten werden niet vergoed. Eiser kan binnen vier weken hoger beroep instellen bij de Afdeling bestuursrechtspraak.