Dublinoverdracht naar Frankrijk ongegrond verklaard
ECLI:NL:RBDHA:2026:31460, Rechtbank Den Haag, 16-10-2026, NL26.32741 en NL26.32742
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Art. 3 EVRM, art. 4 Handvest, art. 17 Dvo, indirect refoulement
Kern van de zaak
Een Somalische asielzoeker (geboren 1992) verzet zich tegen overdracht naar Frankrijk op grond van de Dublinverordening. Hij stelt dat overdracht in strijd is met artikel 3 EVRM en artikel 4 Handvest, en vreest dakloosheid, vreemdelingenbewaring en uiteindelijke terugzending naar Somalië.
Beslissing van de rechter
Het beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om een voorlopige voorziening is niet-ontvankelijk verklaard. De rechtbank oordeelde dat het louter herhalen en inlassen van eerder ingenomen standpunten onvoldoende is om de gestelde schending van artikel 3 EVRM of artikel 4 Handvest te onderbouwen, zodat overdracht aan Frankrijk rechtmatig is.
Impactscore
LaagHet betreft een routinematige Dublin-uitspraak van een rechtbank van eerste aanleg zonder hoger beroep vermeld; de beslissing past volledig binnen bestaande jurisprudentie en heeft geen precedentwerking buiten de individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1Minister heeft de asielaanvraag niet in behandeling genomen wegens verantwoordelijkheid van Frankrijk op grond van de Dublinverordening.
- 2Eiser beroept zich op artikel 3 EVRM en artikel 4 Handvest (verbod op onmenselijke behandeling) alsmede op de discretionaire clausule van artikel 17 Dublinverordening.
- 3Rechtbank oordeelt dat het louter herhalen en inlassen van processtukken geen toereikende onderbouwing vormt voor de gestelde schendingen.
- 4Vrees voor dakloosheid, ontbreken rechtsbijstand en vreemdelingenbewaring in Frankrijk worden onvoldoende concreet onderbouwd geacht.
- 5De zaak is zonder zitting afgedaan als kennelijk ongegrond; geen proceskostenvergoeding toegekend.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat algemene verwijzingen naar processtukken en niet-geconcretiseerde stellingen over systeemgebreken in de ontvangende lidstaat onvoldoende zijn om een Dublinoverdracht te blokkeren op grond van artikel 3 EVRM of artikel 4 Handvest. Dit sluit aan bij vaste Dublin-jurisprudentie.
Praktische impact
Voor eiser betekent dit dat de overdracht naar Frankrijk doorgang kan vinden. Zijn vrees voor dakloosheid en terugzending naar Somalië is juridisch onvoldoende onderbouwd bevonden, waardoor hij geen bescherming in Nederland verkrijgt.
Onderwerp-impact
In het bredere asiel- en vreemdelingenrecht onderstreept deze uitspraak dat alleenstaande volwassen asielzoekers die zich beroepen op kwetsbaarheid, concrete en geïndividualiseerde informatie moeten aanleveren over systeemtekorten in de verantwoordelijke lidstaat.
Samenvatting
Een Somalische man (geboren 1992) diende in Nederland een asielaanvraag in, maar de minister weigerde deze in behandeling te nemen omdat Frankrijk op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk is voor de behandeling van zijn aanvraag. Eiser verzette zich hiertegen en voerde aan dat overdracht aan Frankrijk in strijd is met artikel 3 EVRM en artikel 4 van het EU-Grondrechtenhandvest, omdat hij vreest zonder opvang te raken, in vreemdelingenbewaring te belanden en uiteindelijk te worden teruggestuurd naar Somalië. Daarnaast beriep hij zich op de discretionaire clausule van artikel 17 van de Dublinverordening en stelde hij de taal niet machtig te zijn en geen toegang tot rechtsbijstand te hebben in Frankrijk. Als alleenstaande jonge man zou hij bovendien als kwetsbaar moeten worden aangemerkt. De Rechtbank Den Haag deed de zaak af zonder zitting, omdat het beroep kennelijk ongegrond werd geacht. De rechtbank oordeelde dat eiser zijn stellingen niet concreet had onderbouwd: het louter herhalen en inlassen van eerder ingediende processtukken volstaat niet om een schending van artikel 3 EVRM of artikel 4 Handvest aannemelijk te maken. Voor een geslaagd beroep op deze bepalingen is individueel en concreet bewijs van systeemtekorten in de ontvangende lidstaat vereist, hetgeen eiser niet heeft geleverd. Ook de beroepsgronden omtrent rechtsbijstand, taalbarrière en kwetsbaarheid werden als onvoldoende geconcretiseerd terzijde gesteld. Het beroep werd ongegrond verklaard en het verzoek om een voorlopige voorziening werd niet-ontvankelijk verklaard. Eiser ontvangt geen proceskostenvergoeding. De uitspraak is in lijn met vaste Dublin-rechtspraak en heeft geen bijzondere precedentwerking, maar benadrukt opnieuw de hoge drempel die geldt voor het tegenhouden van Dublinoverdrachten op humanitaire gronden.