Minister verplicht alsnog te beslissen op aanvraag onder dwangsom
ECLI:NL:RBDHA:2026:31213, Rechtbank Den Haag, 02-09-2026, NL26.33931
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Herhaald beroep niet tijdig beslissen op de aanvraag om een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) voor gezinshereniging nareis asiel + 8 EVRM. Dictum: Gegrond
Kern van de zaak
Een eiser heeft beroep ingesteld bij de Rechtbank Den Haag wegens het niet tijdig nemen van een besluit door de minister op een ingediende aanvraag. De minister had eerder door de rechtbank gestelde beslistermijn niet gehaald en diende ook geen verweerschrift in.
Beslissing van de rechter
Het beroep is gegrond verklaard; de minister moet binnen twee weken alsnog een besluit bekendmaken op straffe van een dwangsom van € 50,- per dag met een maximum van € 15.000,-. Doorslaggevend is dat de minister niet binnen de eerder door de rechtbank gestelde termijn een besluit heeft genomen en geen verweerschrift heeft ingediend.
Impactscore
LaagHet betreft een routineuze toepassing van de Awb-procedure bij niet tijdig beslissen zonder nieuwe of richtinggevende rechtsvragen; de uitkomst is geheel conform vaste jurisprudentie en standaard aanbevelingen.
Belangrijkste punten
- 1Beroep wegens niet tijdig beslissen (fictieve weigering) is ontvankelijk en gegrond verklaard
- 2Minister heeft geen verweerschrift ingediend, waardoor onduidelijk blijft wanneer hij alsnog wil beslissen
- 3Rechtbank legt beslistermijn van twee weken op conform standaard aanbeveling
- 4Dwangsom van € 50,- per dag met maximum van € 15.000,- verbonden aan uitspraak
- 5Proceskosten van € 467,- (wegingsfactor 0,5) en griffierecht € 200,- komen voor rekening van de minister
Impactanalyse
Juridische impact
Deze uitspraak past de standaardprocedure toe voor beroep wegens niet tijdig beslissen op grond van de Awb en bevestigt de gangbare dwangsomregeling bij overschrijding van de nadere beslistermijn. De juridische impact is beperkt tot toepassing van bestaand recht zonder nieuwe rechtsvragen.
Praktische impact
De minister is nu gehouden om binnen twee weken een besluit te nemen, bij gebreke waarvan direct een dwangsom verbeurt. Eiser ontvangt proceskosten en griffierecht vergoed.
Onderwerp-impact
In bestuursrechtelijke aanvragenprocedures onderstreept deze zaak dat bestuursorganen tijdig dienen te beslissen en dat het nalaten hiervan via de rechter afdwingbaar is met financiële sancties.
Samenvatting
In deze zaak bij de Rechtbank Den Haag heeft een eiser beroep ingesteld omdat de minister niet tijdig een besluit had genomen op zijn aanvraag. De rechtbank had eerder al een beslistermijn opgelegd, maar de minister liet ook die termijn verstrijken zonder te beslissen. Bovendien diende de minister geen verweerschrift in, waardoor er geen duidelijkheid bestond over wanneer hij van plan was te beslissen. De rechtbank stelde vast dat het beroep wegens niet tijdig beslissen ontvankelijk en kennelijk gegrond was. Op grond van de standaard aanbeveling die in dit soort zaken geldt, legde de rechtbank de minister een nieuwe beslistermijn op van twee weken na verzending van de uitspraak. De rechtbank zag geen bijzondere omstandigheden die aanleiding gaven om van deze standaardtermijn af te wijken. Om naleving te waarborgen, verbond de rechtbank aan haar uitspraak een rechterlijke dwangsom van € 50,- voor elke dag waarmee de minister de nieuwe beslistermijn overschrijdt, met een maximum van € 15.000,-. Dit is eveneens conform de geldende aanbeveling. Omdat het beroep gegrond werd verklaard, heeft de eiser recht op vergoeding van proceskosten en het betaalde griffierecht. De proceskosten werden vastgesteld op € 467,- (één punt met wegingsfactor 0,5, omdat de zaak uitsluitend over de overschrijding van de beslistermijn ging) en het griffierecht van € 200,- wordt terugbetaald door de minister. Deze uitspraak is een routinematige toepassing van het bestuursrechtelijk instrumentarium bij niet tijdig beslissen en heeft geen bijzondere precedentwerking. Zij illustreert echter wel de handhavingskracht van het beroep wegens fictieve weigering als middel voor burgers om de overheid tot actie te dwingen.