Minister verplicht alsnog te beslissen op aanvraag eiseres

Samenvatting

In deze zaak bij de Rechtbank Den Haag stond de vraag centraal of de minister verplicht kon worden alsnog een besluit te nemen op de aanvraag van eiseres, nadat hij dit eerder had nagelaten ondanks een daartoe strekkende rechterlijke uitspraak van 20 juni 2025. De rechtbank stelde vast dat de minister ook ditmaal niet binnen de eerder opgelegde termijn een besluit had genomen, waarmee sprake was van een met een besluit gelijkgesteld niet tijdig beslissen. Het beroep werd dan ook kennelijk gegrond verklaard. De rechtbank legde de minister een nadere beslistermijn van twee weken op, te rekenen vanaf de dag van verzending van de uitspraak. Omdat de minister geen bijzondere omstandigheden had aangevoerd die een langere termijn rechtvaardigden, zag de rechtbank geen reden om van de standaardtermijn af te wijken. Aan de beslistermijn werd een rechterlijke dwangsom verbonden van € 50,- per dag waarmee de termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000,-, conform de geldende aanbeveling voor dit type zaken. Daarnaast had eiseres de rechtbank verzocht de hoogte van de bestuurlijke dwangsom vast te stellen. In de eerdere uitspraak van 20 juni 2025 was reeds een bestuurlijke dwangsom vastgesteld van € 1.442,- op grond van artikel 4:17 Awb, nu de minister ook in die procedure te laat had beslist. De rechtbank verwees naar dit eerder vastgestelde bedrag. Ten slotte werd de minister veroordeeld tot vergoeding van het griffierecht van € 200,- en de proceskosten van € 467,-. De uitspraak is een toepassing van bestaande regels en jurisprudentie rondom het niet tijdig beslissen door bestuursorganen en heeft geen precedentwerking buiten deze individuele zaak.