Bezwaar vreemdeling ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard door IND
ECLI:NL:RBDHA:2026:30892, Rechtbank Den Haag, 21-10-2026, NL25.55095, NL25.60496 en NL25.60497.
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)intrekking verblijfsvergunning artikel 8 EVRM - eerste besluit op bezwaar vervangen vanwege onvolledige voorbereiding - alleen pro forma beroep is onvoldoende voor een proceskostenveroordeling - vervangende besluit op bezwaar is onzorgvuldig bekendgemaakt - artikel 3:40 jo. 3:41 jo. 6:8 Awb - na uitschrijven op het BRP-adres van de ex-partner en kennelijke vermelding ‘adres onbekend’ kon verweerder niet aan eiser bekendmaken door toezending aan de ex-partner - beroep gegrond en opnieuw beslissen.
Kern van de zaak
Een Vietnamese man (geboren 1997) had een verblijfsvergunning regulier op grond van verblijf bij zijn Nederlandse partner. Nadat de relatie werd verbroken en hij zich had uitgeschreven uit de BRP, trok de IND zijn verblijfsvergunning in. Eiser betwistte de intrekking en maakte bezwaar, waarna een procedure ontstond over de ontvankelijkheid van dat bezwaar.
Beslissing van de rechter
De rechtbank verklaart beroep I niet-ontvankelijk wegens gebrek aan procesbelang, nu bestreden besluit I reeds was ingetrokken. Ten aanzien van beroep II oordeelt de rechtbank dat het bezwaar van eiser door verweerder ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard, omdat de termijnoverschrijding kennelijk niet deugdelijk is vastgesteld of gemotiveerd.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele vreemdelingenzaak op het niveau van de rechtbank zonder principiële rechtsvragen; de uitkomst is casuïstisch van aard en heeft beperkte precedentwerking buiten de directe context.
Belangrijkste punten
- 1Verblijfsvergunning ingetrokken na melding door referente dat relatie was beëindigd en eiser zich had uitgeschreven uit de BRP
- 2Verweerder verklaarde bezwaar niet-ontvankelijk wegens overschrijding van de zes-wekentermijn na verzending primair besluit op 20 juni 2025
- 3Eiser stelde het primaire besluit pas op 22 september 2025 bij de vreemdelingenpolitie te hebben ontvangen
- 4Bestreden besluit I ingetrokken en vervangen door bestreden besluit II; beroep I daardoor niet-ontvankelijk wegens ontbrekend procesbelang
- 5Rechtbank oordeelt dat het bezwaar in beroep II ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat verweerder bij niet-ontvankelijkverklaring van bezwaar wegens termijnoverschrijding een volledige en op de zaak toegespitste motivering moet geven, en dat de enkele verzending naar het laatste bekende adres niet zonder meer leidt tot rechtsgeldige bekendmaking als de feitelijke ontvangst ter discussie staat.
Praktische impact
Voor eiser betekent dit dat zijn bezwaar inhoudelijk alsnog moet worden behandeld en de intrekking van zijn verblijfsvergunning herbeoordeeld dient te worden. Voor de IND impliceert de uitspraak dat meer zorgvuldigheid vereist is bij de vaststelling van de termijn bij verzending naar een adres waarvan de bewoning onzeker is.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken waarbij verblijfsvergunningen worden ingetrokken na relatiebreuk, onderstreept deze uitspraak het belang van zorgvuldige bekendmaking van besluiten en deugdelijke motivering bij niet-ontvankelijkverklaringen.
Samenvatting
Deze zaak betreft een Vietnamese man die in Nederland verbleef op basis van een verblijfsvergunning regulier wegens verblijf bij zijn Nederlandse partner. Nadat de partner aan de IND meldde dat de relatie was beëindigd en de man zich had uitgeschreven uit de Basisregistratie Personen, trok de IND de verblijfsvergunning in bij primair besluit van 20 juni 2025. Eiser kon zich niet vinden in deze intrekking en maakte bezwaar op 23 september 2025. Verweerder verklaarde dit bezwaar niet-ontvankelijk wegens overschrijding van de wettelijke bezwaartermijn van zes weken. De redenering was dat het primaire besluit tijdig was verzonden naar het laatste bekende adres en dat eiser op 17 juli 2025 nog contact had gehad met de IND, zodat hij geacht werd tijdig kennis te hebben kunnen nemen van het besluit. Eiser betwistte dit en stelde het besluit pas op 22 september 2025 bij de vreemdelingenpolitie te hebben ontvangen. Verweerder nam aanvankelijk een bestreden besluit (besluit I) zonder volledige motivering, waarop eiser beroep instelde. Verweerder trok besluit I vervolgens in en verving het door bestreden besluit II met een uitvoerigere motivering. De rechtbank verklaart beroep I niet-ontvankelijk, nu het aangevochten besluit was ingetrokken en eiser daarmee zijn procesbelang verloor. Met betrekking tot beroep II, gericht tegen bestreden besluit II, oordeelt de rechtbank echter dat het bezwaar van eiser ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard. De rechtbank stelt daarmee dat de redenering van verweerder over de tijdige bekendmaking en de hieruit volgende termijnoverschrijding niet standhoudt. De uitspraak benadrukt dat verweerder bij niet-ontvankelijkverklaring zorgvuldig moet motiveren dat het besluit daadwerkelijk op de juiste wijze is bekendgemaakt, zeker wanneer de feitelijke ontvangst gemotiveerd wordt betwist.