Mvv-vrijstelling afgewezen ondanks medische klachten en lang verblijf

Samenvatting

Deze zaak betreft een vrouw die stelt al sinds 1991 in Nederland te verblijven en een buitengewoon moeilijk leven heeft gehad: zij werd door een oom naar Nederland gehaald, misbruikt en uitgebuit, belandde op straat, trouwde vervolgens met een Nederlandse man maar verliet hem vanwege ernstige mishandeling, en is sindsdien decennialang dakloos geweest. Zij heeft nooit meer rechtmatig verblijf gehad na de intrekking van haar verblijfsvergunning in 1994. Eiseres diende een aanvraag in voor een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd, maar beschikte niet over de vereiste machtiging tot voorlopig verblijf (mvv). De minister wees de aanvraag af en handhaafde dit in bezwaar. In beroep bij de Rechtbank Den Haag stond centraal of eiseres vrijgesteld had moeten worden van het mvv-vereiste: op medische gronden (reizen is niet verantwoord of behandeling is beschikbaar in Nederland), wegens strijd met artikel 8 EVRM (recht op privéleven), of op grond van de hardheidsclausule. De rechtbank oordeelt dat geen van deze vrijstellingsgronden slaagt en wijst het beroep af. De twee verzoeken om een voorlopige voorziening worden eveneens afgewezen: het eerste omdat de bodemprocedure al is beslist, het tweede omdat het per abuis dubbel was ingeschreven. Ondanks de afwijzing van het beroep veroordeelt de rechtbank de minister wel in de proceskosten van €2.802,-, een opvallend gegeven dat doorgaans wijst op een (deels) gegrond beroep of een procedurele fout aan de zijde van de overheid. De uitspraak illustreert de strakke toepassing van het mvv-vereiste en de beperkte ruimte die de wet biedt voor uitzonderingen, ook in schrijnende humanitaire situaties. Zij stelt geen nieuwe rechtsnormen en heeft daarmee een beperkte bredere juridische impact.