Vijfde verblijfsaanvraag schijnhuwelijk opnieuw afgewezen
ECLI:NL:RBDHA:2026:28794, Rechtbank Den Haag, 30-09-2026, NL26.6167
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)verblijfsdocument zoals bedoeld in artikel 9 van de Vw 2000; geen sprake van nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden; geen sprake van gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM; horen in bezwaar; ongegrond.
Kern van de zaak
Een vreemdeling diende voor de vijfde keer een aanvraag in voor een verblijfsdocument om bij zijn referente te verblijven. Eerdere aanvragen werden steeds afgewezen wegens een vastgesteld schijnhuwelijk. Bij de vijfde aanvraag overlegde hij foto's, WhatsApp-berichten, bankafschriften en een beëindigde huurovereenkomst als nieuwe feiten.
Beslissing van de rechter
Het beroep is ongegrond verklaard. De rechtbank oordeelde dat de overgelegde stukken geen nieuwe feiten of omstandigheden opleveren die tot een ander oordeel kunnen leiden dan de reeds onherroepelijk geworden eerdere besluiten waarbij de aanvragen werden afgewezen wegens schijnhuwelijk.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele, feitelijke vreemdelingenzaak zonder nieuwe rechtsvragen. De beslissing past volledig binnen de bestaande jurisprudentie over herhaalde aanvragen en het nova-criterium en stelt geen nieuwe rechtsregels.
Belangrijkste punten
- 1Eiser diende voor de vijfde keer een aanvraag in voor een verblijfsdocument op grond van artikel 9 lid 1 Vw 2000
- 2Reeds in 2015 werd bij hoorzitting vastgesteld dat sprake was van een schijnrelatie dan wel schijnhuwelijk
- 3Alle vier eerdere aanvragen zijn afgewezen en via de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State onherroepelijk geworden
- 4Overgelegde bewijsstukken (foto's, WhatsApp-berichten, bankafschriften) worden niet als nieuwe feiten en omstandigheden aangemerkt
- 5Eiser ontving in 2020 ook een inreisverbod voor de duur van twee jaar
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van het nova-criterium in herhaalde vreemdelingenaanvragen: enkel nieuwe feiten of omstandigheden kunnen leiden tot heroverweging van onherroepelijk geworden besluiten. Sociale bewijsmiddelen zoals chatberichten en foto's volstaan niet automatisch om een eerder vastgesteld schijnhuwelijk te weerleggen.
Praktische impact
Voor eiser betekent dit dat hij geen verblijfsrecht in Nederland verkrijgt en dat de vastgestelde schijnhuwelijkskwalificatie onverminderd van kracht blijft. Verdere pogingen tot verblijfsaanvragen zullen zonder substantieel nieuwe bewijzen geen kans van slagen hebben.
Onderwerp-impact
In zaken rondom gezinshereniging en verblijfsrecht benadrukt deze uitspraak dat een eenmaal vastgesteld schijnhuwelijk een zwaar juridisch gegeven vormt dat moeilijk te doorbreken is met alledaags communicatiebewijs.
Samenvatting
Deze zaak betreft een vreemdeling die voor de vijfde keer een aanvraag indiende voor een verblijfsdocument op grond van artikel 9, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000, om verblijf bij zijn referente te verkrijgen. Ter onderbouwing van zijn aanvraag overlegde hij foto's, screenshots van WhatsApp-berichten en belgesprekken, bankafschriften en een beëindigde huurovereenkomst. Alle eerdere aanvragen, ingediend in 2015, 2016, 2019 en 2021, werden afgewezen. De eerste afwijzing was gebaseerd op de bevinding dat sprake was van een schijnrelatie dan wel schijnhuwelijk, vastgesteld tijdens een hoorzitting in juni 2015. De opvolgende aanvragen werden steeds afgewezen omdat geen nieuwe feiten of omstandigheden werden aangedragen. De besluiten zijn via procedures bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State onherroepelijk geworden, meest recentelijk op 26 maart 2024. Bovendien ontving eiser in februari 2020 een inreisverbod voor de duur van twee jaar. De centrale juridische vraag was of de bij de vijfde aanvraag overgelegde stukken als nieuwe feiten en omstandigheden kunnen worden aangemerkt die een hernieuwde inhoudelijke beoordeling rechtvaardigen. De rechtbank Den Haag beantwoordde deze vraag ontkennend en verklaarde het beroep ongegrond. De overgelegde communicatie- en financiële bewijsstukken werden onvoldoende geacht om de eerder vastgestelde schijnhuwelijkskwalificatie te doorbreken. Eiser krijgt geen proceskostenvergoeding. De uitspraak illustreert de hoge drempel die geldt bij herhaalde vreemdelingenaanvragen: zonder wezenlijk nieuwe feiten blijft een onherroepelijk besluit in stand, ook wanneer de aanvrager sociale bewijsmiddelen overlegt.