Beroep Oekraïense partner terugkeerbesluit ongegrond verklaard

Samenvatting

In deze zaak bij Rechtbank Den Haag bestreed een man twee terugkeerbesluiten die de minister hem had opgelegd. De kern van het geschil was of eiser aangemerkt moest worden als familielid van zijn Oekraïense partner, mevrouw [naam], en of het opgelegde terugkeerbesluit een ongeoorloofde inbreuk vormde op het recht op gezinsleven als bedoeld in artikel 8 EVRM. De rechtbank stelde vast dat eiser en zijn partner vóór de Russische invasie op 24 februari 2022 een relatie hadden in Oekraïne, maar dat deze relatie circa een maand vóór het uitbreken van de oorlog werd beëindigd. Eiser reisde vervolgens naar Nederland, had hier tijdelijk een andere relatie en herstel van de relatie met zijn Oekraïense partner vond pas in mei 2024 plaats, in Nederland. Het eerste terugkeerbesluit van 21 februari 2024 werd door de minister ingetrokken en vervangen door een nieuw besluit van 19 augustus 2025, op grond van artikel 6:19 lid 1 Awb. Hierdoor had eiser geen belang meer bij beoordeling van het eerste besluit, zodat dit beroepsonderdeel niet-ontvankelijk werd verklaard. Voor het tweede besluit gold dat op grond van artikel 2 lid 4 van het Uitvoeringsbesluit en de Werkinstructie WI 2025/6 vereist is dat de gezinsband reeds vóór 24 februari 2022 in Oekraïne bestond. Aan deze voorwaarde was niet voldaan: de relatie was juist kort daarvoor verbroken. De rechtbank oordeelde dat het herstel van de relatie in Nederland na de oorlog geen grond oplevert voor erkenning als familielid onder de tijdelijke beschermingsregeling. Het beroep tegen het besluit van 19 augustus 2025 werd ongegrond verklaard. Omdat het eerste terugkeerbesluit prematuur was genomen, werd de minister wel veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten van eiser ten bedrage van € 934,-.