Beroep ongegrond: geen gezinsleven tussen zussen en referent

Samenvatting

In deze zaak vorderden twee zussen gezinshereniging met hun zus (referent) die in Nederland verblijft. De minister wees de aanvraag af, primair omdat geen sprake zou zijn van familie- en gezinsleven in de zin van artikel 8 EVRM. Hoewel de minister twijfelde aan de identiteit van eiseressen en de familierechtelijke relatie, werd het voordeel van de twijfel gegeven. De afwijzing was inhoudelijk gestoeld op het ontbreken van hechte persoonlijke banden: eiseressen en referent leven al zes jaar gescheiden, referent heeft tijdens de samenwoning geen ouderlijke zorgtaken overgenomen vanwege onvermogen van de ouders, en de geboden financiële en emotionele steun is van dien aard dat zij op afstand kan worden voortgezet. De minister achtte nader onderzoek naar identiteit en familierechtelijke relatie niet nodig, nu dit het besluit inhoudelijk niet zou wijzigen. Eiseressen betoogden in beroep dat een interview of DNA-onderzoek had moeten worden aangeboden en dat praktische bezwaren als wachttijden en kosten geen valide redenen zijn om zulk onderzoek achterwege te laten. De rechtbank Den Haag volgt dit betoog niet. Zij oordeelt dat de minister terecht geen nader onderzoek heeft hoeven verrichten, nu de kern van het besluit niet de identiteit of de familierechtelijke relatie betreft, maar het ontbreken van de vereiste hechte persoonlijke banden. De door referent aangedragen dreigingen van uithuwelijking en besnijdenis door de stiefmoeder kwalificeren als asielgerelateerde aspecten en komen niet voor weging in een gezinsherenigingsprocedure. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond, in lijn met de jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (ECLI:NL:RVS:2022:1918). Partijen kunnen binnen vier weken hoger beroep instellen bij de Afdeling.